woensdag, september 02, 2009
Veel te lang
zondag, januari 04, 2009
Kinderen en dronkelappen
donderdag, november 27, 2008
zaterdag, november 22, 2008
Impressie van onze NY-trip
woensdag, oktober 29, 2008
Hillside Waalre
Maandenlang waande ik me minimaal 6 keer per week op het racecircuit van Spa. God allemachtig, wat waren ze toch allemaal aan het doen met de randweg Eindhoven? Levensgevaarlijke haarspeldbochten werden van de ene op de andere dag in de weg gelegd, begrenst door keihard ogende betonnen muren. Op mijn gewoonte varen, mijmerend over een leuk vakantie-oord of een mooie outfit, was er niet meer bij op weg naar mijn werk. Nee, ik moest echt op mijn qui vive zijn, want voordat ik het wist werd ik verrast door weer zo'n nieuwe bocht, een omlegging voor wegwerkzaamheden. Één keer reed ik in al mijn jeugdig enthousiasme bijna tegen een huizenhoge muur aan. Normaliter kon ik daar met 80 km/u met mijn ogen dicht door de bocht scheuren, maar plots was die bocht een stuk scherper aangelegd. Nu zijn die rare wegomleggingen dan toch bijna voorbij en lijkt het er op dat ik nu voor 95% over de nieuw gefabriceerde definitieve randweg rijd. Het is een heuvelachtig parcours geworden. Het lijkt zowaar wel alsof ik in Limboland woon. Net een ritje in de kermisrups. Allé hop, er volgen zo'n 5 heuvels achter elkaar, veroorzaakt door de daaronder liggende viaducten. Ach, ik moet het maar zo bekijken, het brengt wat spanning in mijn leven. Living on the edge (and in the hills)! woensdag, oktober 15, 2008
zaterdag, oktober 11, 2008
Zonen
zondag, juli 27, 2008
Quotes Job
Onze kleinste begint steeds meer te praten. Een gerelateerde ontwikkeling is dat we dat gebrabbel van Pino ook steeds beter beginnen te begrijpen. 'Paa' is niet papa, maar paard (no offense). 'O' is op, en 'klaa' is klaar (meestal wordt dit woord gebezigd als zijn broodmaaltijd nog geen seconde op zijn bord ligt, eten is niet zijn favoriete bezigheid). De oudste verblijdt ons dagelijks met vermakelijke quotes. Het wordt echt steeds leuker naarmate ze ouder worden haha. Hier een plukje uitspraken vanaf januari 2008 (toen 2 jaar en 8 maanden) tot nu (3 jaar en ruim 3 maanden).Pics vakantie 2008
maandag, juli 21, 2008
Het glas is half vol
Versie 2 van onze vakantie in Noord-Holland:Het glas is half leeg
- Tenthuisje blijkt bij flinke westenwind gedurende de nachtelijke uurtjes te veranderen in klepperende droogtrommel. Het tentdoek is extra stevig maar ook extra luidruchtig met windkracht 7.
zondag, juni 29, 2008
Pippi reinvented!
Gisteren scoorde ik een dvd van Pippi Langkous voor Job, die zwaar in de uitverkoop was. Mooi meegenomen, want die lijkt ouwe meuk maar is tijdloos. Vroeger keek ik altijd met super veel plezier naar dolle griet Pippi die alles durfde te doen, wat ik (en Anika en Tommie) niet durfde. Met Job op schoot keek ik vanochtend naar een aflevering. Ik zat hikkend van de lach op mijn stoel en mijn eigen ondeugende roodharige zat gebiologeerd te kijken naar de streken van Pippi (by the way, toen Job gisteren op Fiesta del Sol zag dat je bij een kraam je haren kon laten vlechten, wilde Job ook meteen... dus het had weinig gescheeld of hij had vanochtend mét rood haar én vlechten de dvd bekeken ;0) Pippi staat voor het pure kind en de mens, die zich niet laat leiden door 'wat hoort, wat moet, wat zogenaamd goed en verstandig is'. Pippi doet daarentegen stoute dingen, heeft humor, is beresterk (haar paard Witje optillen is peanuts), heeft wilskracht, redt het in haar eentje, geniet van de kleine en mooie dingen (zo kan ze met Anika en Tommie opgaan in de schoonheid van een stromend beekje) en heeft geld dat ze om zich heen strooit.... Zo willen we toch allemaal zijn? Ik heb Pippi herontdekt en wat mij betreft leren mijn jongens pure Pippistreken nooit af!
zondag, juni 22, 2008
Het mysterie van de verdwenen sok
Wat is dat toch met sokken? Je stopt 2 sokken (een paar) in de was en er komt er 1 standaard uit.... Ra ra, hoe kan dat. Ik lijk verdorie Hans Klok wel! Binnenkort kan ik naar Vegas om met wapperende Nuon-haren de grote sokken-verdwijn-truc te doen en sloten geld te verdienen. En het mooie is, het gaat vanzelf. Ik hoef er geen technische hoogstandjes voor uit te voeren of vingervlug te zijn. Ik heb er ook geen jarenlange zware trainingsarbeid in hoeven stoppen. Nee, ik doe met een simpele handbeweging er 2 van een paar ín de (was- of droog)trommel, abacadabra, huup huup barbatruc, en haal er 1 uit! Ik heb nu welgeteld 6 eenzame sokken liggen, die wachten op de terugkomst van hun wederhelft. Vooral die kleine sokjes van Job en Pepijn hebben vaak te dealen met het rücksichtlose onaangekondigde vertrek van hun maatje. De jongentjes lopen noodgedwongen zonder sokken rond. Gelukkig is het dertig graden, maar ik vrees voor de regenachtige zomerweken, met snotterbellen tot gevolg. Ik heb als een ware Sherlock de trommel aan een nadere inspectie onderworpen. Er zitten geen onontdekte hoekjes in waarin de sokken kunnen verdwijnen. Ook kussenslopen en dekbedovertrokken keerden ik binnenstebuiten met nul resultaat. Wie het raadsel voor me kan oplossen mag me bellen op 06-SOKVERMIST!
maandag, juni 16, 2008
Foei foei foei
maandag, april 21, 2008
maandag, maart 24, 2008
De onvermijdelijke opmars van de boeren
Dan heb je een man die van voetbal houdt. En dan vooral van het voetbal van PSV. Dan heb je twee jongetjes met die man gekregen. Dan heb je dus vette pech. Want de stylish verantwoorde kinderkamertjes in groen en blauw, worden stilletjes aan door de man vervuild met rood-witte prullaria. Dan heb je rood-witte sjaals, hemdjes, knuffelvosjes, notitieblokjes, potloden... Dan heb je nog net het rood-witte dekbed weten te weren... Dan draait je maag om.In de luren gelegd
Het was, tegen alle voorspellingen in, een stralende zonnige eerste Paasdag. Heerlijk eitje getikt met de mannen aan een vrolijk versierde Paastafel. Genoten van de buitenlucht en zonnestralen tijdens een wandeling. Kortom, ik had volop energie om naar een dubbel-beursje om de hoek te gaan: sieraden- en paraview beurs. Stoplicht op rood, stoplicht op groen. In Waalre is altijd wat te doen. De eerste beurs snel doorkruist, want deze was vooral gericht op de doe-het-zelf-sieraden. En aangezien ik mezelf één keer in mijn leven gillend gek heb meegemaakt, dat was bij het rijgen van priegelkraaltjes aan een draad, besloot ik me niet weer te wagen aan een zakje kralen. Dus liep ik weldra door naar de paraview beurs, alwaar het doordringend rook naar wierook (stemmingmakerij). Er bleken twee aurofotografiestands prominent aanwezig. En aangezien ik in een onoverwinnelijk vrolijke stemming verkeerde, liet ik me binnen welgeteld 20 seconden verleiden tot het maken van zo ene foto met uitleg. Al zittend legde ik mijn handen op twee sensoren, waarop dan huub huub barba truc via een fototoestel een kleurrijke foto van mijn persoon inclusief aura werd gefabriceerd. De kleuren om mij heen waren overheersend wit, blauw, lila, paars. Afijn, de uitleg volgde van een mevrouw die mij vertelde dat ze ook nog meer zag dan alleen een foto met aura. Ze was paranormaal begaafd. Om een lang verhaal kort te maken, ze zei me dingen die opvallend dicht bij de waarheid lagen en ik was dan ook aangenaam verrast door haar analyse. Ik was gevoelig, spiritueel, stond open voor mensen en voelde ze makkelijk aan en had ze snel door, was heel direct, had behoefte aan communicatie etc. Ik vond mezelf een behoorlijk leuk mens met mooie talenten in dit rapport ;0) Toen ik huppelend het gebouw verliet overwoog ik serieus om Job ook nog naar de beurs te slepen voor een aurafotootje, want kinderen (en huisdieren) 'deden' ze ook. Eenmaal thuis, met inmiddels dikke sneeuwwolken in de lucht, besloot ik op internet het fenomeen aurafotografie op te zoeken. Want er had zich tijdens de terugweg naar huis een flauw gevoel van wantrouwen van mij meester gemaakt. De desinteresse van de auramevrouw in mijn eigen terugkoppeling na haar relaas, en het tempo waarmee ze de volgende 'patient' (of slachtoffer) op haar stoel vroeg, had dat in mij los gemaakt. Conclusie na internetonderzoekje: Ben gewoon kei hard in de luren gelegd. Voor de geïnteresseerden: http://www.skepsis.nl/aura.html Wat voel ik mensen toch goed aan ;0).... 't Is een giller. Ben weer een ervaring rijker. Zie voorbeeld foto van een ander schaap. Is en blijft toch een vrolijke kleurrijke paasfoto van een beetje dom kuikentje, haha.
maandag, maart 17, 2008
Ik doe aan...
Wanneer mensen mij bij een kennismaking vragen naar de sporten die ik uitoefen, dan moet ik de laatste jaren het antwoord schuldig blijven. Je ziet ze denken: "Wat een luilak, geen greintje conditie, competitie en ambitie in haar vezels!".Tot 2005 was het nog niet zo erg met me gesteld. Ik was met enige regelmaat in de sportschool te vinden. Hardlopen op de loopband, tai bo'n (nu zoooo 'old school' maar toen hardstikke hip), steppen en crawlen in het zwembad. Ik deed het allemaal. Mét plezier. Ook haalde ik rond die tijd mijn golfvaardigheidsbewijs, na (te) lang zwoegen en zweten op techniek, waarbij ook een potje hersentraining (want theorie-examen) niet ontbrak. Ja ja, ik weet dat velen golf niet tot sportbeoefening rekenen, maar heus, het is toch echt een uitdaging voor je fysiek om 4 uur lang met een golftas om je schouders rond te zeulen, heuvel op en af. In de avonduren vermaakte ik mezelf op skeelers op de fietspaden in de buurt en tijdens de winter rauschte ik de berg af op skies.
Als kind heb ik zelfs zo ongeveer alle sporten uitgeprobeerd: tennis, hockey, turnen, schaatsen, cross country hardlopen, klassiek ballet, jazz ballet, showdans, volksdansen (niet doorvertellen), badmintonnen (shhhh). Ik geef toe, ik wisselde minder uit interesse voor de sporten van activiteit dan om interesse in het nieuwe outfitje. Ook de interesse in kleding zat er al vroeg in. Maar ik ben dus bottom line best een sportief type van nature.
En nu doe ik dus, op ontspannende yoga na, helemaal niks. Ik ben verworden tot een lanterfanter, een couch patatoe. Nee, correctie, fout! Want hoe kom ik anders aan spierballen op mijn armen waar de hulk trots op zou zijn (ahum ;0) en won ik niet lang geleden met gemak een wedstrijdje bierkrat tillen van mijn sporty en tien jaar jongere nichten? Hoe komt het dat ik moeite heb een beetje vet op de botten te kweken? Hoe komt het dat ik nog steeds met gemak de trap opren? Omdat ik minimaal 30 keer op een dag kniebuigingen maak (lego onder de bank vandaan zwiepen, etensresten van parketvloer afbikken, snotneus poetsen, knuffeldoekje oprapen, auto's krijten op straat, luier verwisselen). Kleine edoch niet onbelangrijke noot: Mijn nieuwe spijkerbroek van 200 euro was in 3 maanden tijd tot op het kniebot versleten. Lang leve de kniestukken en weg met de Seven van For All Mankind. Omdat ik zeker 50 keer op een dag respectievelijk 15 (Job) en 11 kilo (Pepijn) in mijn armen draag. Vaak met extra uitdaging: de trap! Omdat ik boodschappen wandelend doe, 30 kilo (zonder boodschappen) en 35 kilo (met boodschappen) onderwijl voortduwend. Omdat ik al fietsend de vogeltjes en bomen met de jongens bewonder, ook weer inclusief gewicht kids. Omdat ik op en neer sjees tussen huis, oppasmama, supermarkt, kantoor, doktoren, consultatiebureau. Omdat ik tegenwoordig (tja, het is even wennen, maar onvermijdelijk met twee jongetjes) voetbal op straat. Omdat ik dans op K3 in de woonkamer (minder wennen, gezien mijn ruime danservaring). Zo! Slotsom: De eerst volgende keer als men mij vraagt of ik sport dan is mijn antwoord volmondig: "Ja, ik doe aan kinderen!"
zondag, februari 17, 2008
woensdag, januari 23, 2008
You've got mail
We leven in het emailtijdperk. We mailen wat af, scannen snel, bewaren alleen de echt heel essentiële mailberichten, en deleten de rest om een ontploffende mailbox te voorkomen. Eigenlijk best jammer want zo gaat er ook veel hylarisch 'historisch' materiaal verloren. Uitwisseling van gedachten, belevenissen, ditjes en datjes met vrienden en vriendinnen lijken op het moment van schrijven vaak niet zo interessant om te bewaren. Maar decennia later is het toch potentieel materiaal voor vermakelijke leesuurtjes. Dat weet ik nu. Twintig, dertig jaar geleden 'pende' ik, zoals dat heette, met vriendinnetje X. We woonden immers een onmetelijke afstand van elkaar, wel 30 kilometer!!! Een afstand die je nu makkelijk tackelt om bijvoorbeeld een uurtje een kopje kof met kennis te drinken. Maar goed, toen moest die afstand overbrugd worden met brieven. Vriendin X is al weer jaren een nabije collega van me en zij bracht mijn brieven aan haar mee naar het werk. We hebben in een deuk gelegen (zoals we dat vroeger noemden). Een paar citaten, lees mee:dinsdag, januari 15, 2008
Goldilocks
Pino 1 jaar!
zondag, januari 06, 2008
Vrij gezellig
woensdag, januari 02, 2008
Schone oogkes
Keutel en Brul
dinsdag, januari 01, 2008
zaterdag, december 29, 2007
Boekie
Tijdens mijn zwangerschapsverlof van Pepijn schreef ik een blogje over mijn wens een boek te willen schrijven. In het koesteren van die wens ben ik niet alleen. Het schijnt dat een miljoen (!) Nederlanders diezelfde wens heeft. Ongelofelijk! Maar liefst 68% van de Nederlanders meent bovendien dat zijn of haar levensverhaal interessant genoeg is om er een boek over te schrijven. Zijn wij soms een stelletje arrogante exhibisionisten bij elkaar, dat we ons zelf en onze ervaringen zo bijzonder vinden om daar anderen deelgenoot van te maken? Of zijn we diep in ons hart allen op zoek naar die mooie wending aan ons leven en valt het schrijven van een boek onder de lijst zogenaamd-romantische-edoch-vaak-zeer-teleurstellende-acties te scharen? Zoals daar is het verhuizen naar Zuid-Frankrijk om een camping of bed & breakfast te beginnen. Meestal komen de gelukszoekers berooid en een illusie armer terug naar ons kikkerlandje. Mijn vent is het overigens maar moeilijk aan het verstand te peuteren dat het dagelijks wegschrobben van andermans remsporen in de wc-units op de camping niet zo heel erg gaaf is. Die ziet voorlopig alleen nog maar de zon schijnen en het kampvuur branden bij deze droom (hij wil elke week na het zien van het programma 'Ik vertrek' een camping in een zonnig land beginnen... ik wens hem veel succes). Zo'n andere zogenaamd romantische miskleun is het opzoeken van de jeugdliefde. Ook die liefde is grijzer, dikker en eigenaardiger geworden. En die spuuglok stond in de jaren 80 best hip, maar is nu opeens erg ouderwets in combinatie met het kale monnikenplekje op het achterhoofd (Heb mijn vent nog niet kunnen betrappen op deze reunionwens gelukkig ;0)zondag, december 23, 2007
Lieve Pepijn
Lieve Pepijn,
Lieve Job
woensdag, december 19, 2007
Elfen bestaan!
Ik heb het werkelijk waar bescheurd toen ik een digitale kaart binnenkreeg van mijn oom in Amerika. Met als gevolg dat ik het zowel van boven als van onder niet droog hield. Mijn vader, moeder, vent en ik-zij-de-gek omgeturnd tot hele blije springerige elfen! Vooral mijn vader ziet er erg droog uit als elf. Hij doet er namelijk ogenschijnlijk erg zijn best voor om zijn elfendansje goed uit te voeren. Dat gezicht! Zie: http://www.elfyourself.com/?id=1416643755 Conclusie: Elfen bestaan! Ik wist het wel!
maandag, december 03, 2007
zaterdag, november 24, 2007
maandag, november 19, 2007
Daar is zij
Ter herinnering aan lieve tante Mieke:donderdag, november 08, 2007
Brainwashing
James Blunt heeft een nieuwe hit: 1973. Niks aan de hand, zou je kunnen denken. Fout! Want die hit gaat over ene 'Simona'. En Simona is getting older. And her yourney has been etched on her skin! Het is dus helemaal over en uit met Simona. Ze is passé en een oud rimpelvel geworden. Elke ochtend in de auto op weg naar mijn werk knallen deze woorden keihard door de carrosserie en door mijn hersenpan, wanneer een of andere dj zich geroepen voelt om dit nummer te draaien. Absolute brainswashing is het. Ik mag blij zijn dat ik me niet totaal depressief tegen de slagbomen van de parkeergarage te pletter rij... Het enige wat helpt is het über-olijke 'Boom boom bailando' (even: bailando betekent niet 'slagboom') van Jan Smit er als afsluiter achter aan gooien.
zondag, november 04, 2007
Sms censuur
De snelspelling van sms maakt het me soms verrekte moeilijk om eens lekker van me af te 'lullen'. Het woord 'l-piep-l' bijvoorbeeld vertikt ie om te pakken, als aanloopje naar het werkwoord l-piep-llen. Je kan proberen wat je wil. Juk, jul, luk, kul. Al die kul trekt aan je voorbij op het display, maar het meest gebruikte drie-letter-woord weigert ie te spellen. Het werkwoord zelf wordt 'lukken', maar lukken doet het helemaal niet. 'Jullen' dan weer wel. Ooooit gehoord van het woord 'jullen'? Wie de betekenis er van kent mag me sms'n!dinsdag, oktober 30, 2007
Willemijn
Aaaaahhh. Neeee he!? Lees ik net: "Annet Malherbe stopt met haar rol als Willemijn Lodewijkx in de comedieserie Gooische Vrouwen. De actrice wil zich meer concentreren op het toneel". Balen. Ze is zo hilarisch goed in Gooische Vrouwen. Willemijn, kan ik je nog overhalen met een vers gebakken appeltaartje of een paar nieuwe flitsende Nordic Walking-stokken? Toe nou.
zaterdag, oktober 27, 2007
Veldhuis en Kemper
Als je het minst verwacht, dan word je blij verrast. Dat heb ik weer eens gemerkt. Vorige week vrijdag ging ik met de man naar Freek de Jonge. Geen drol aan. Als ik drie keer geglimlacht heb, dan is het veel. En dan moet je weten dat ik van mijn omgeving elke keer weer te horen krijg dat ik veel (en sorry, ook hard, lach). Dan doe je het dus echt niet goed. Dan hoop je nog op genieten van de zang. Maar dat zat er ook niet in. Freek zong zo ontzettend hard, dat hij onverstaanbaar werd. En nu is hij al geen nachtegaaltje. Dus dat genieten-van-de-muziek-feest ging dus ook niet door. Daarentegen was ik een paar dagen later bij Veldhuis en Kemper in De Schalm in Veldhoven. Totaal onverwacht, mijn broertje had een kaartje te vergeven. Ik kende die gasten alleen van het lied 'Ik wou dat ik jou was (oid)' en ik had ze bij de Gouden Loekie uitreiking gezien toen ik live in de zaal zat. Maar zij kregen voor elkaar wat Freek niet voor elkaar kreeg. Het was Genieten met een grote G: Zang heerlijk, tweestemmig, mooie aansprekende teksten (ze leken voor mij geschreven), met ziel en zaligheid. Cabaret meesterlijk. Ik heb mijn inmiddels befaamde knetterlach vaak mogen laten horen. Decor minimalistisch. Er werd prachtig gewerkt met het licht. Komen ze in je buurt? Gaan!
Lollypop
Dolblij ben ik met de cd van Mika. Wat een lekkere 'plaat'. Die vent heeft een enorm groot bereik en brengt heel veel humor in zijn liedjes. De eerste keer dat ik 'm op de radio hoorde dacht ik dat ik naar Robbie Williams luisterde. Robbie en Mika hebben qua ironische zangstijl wel wat van elkaar weg. Ook Job kan helemaal los gaan bij Mika. Elke keer vraagt hij in de auto naar meer en zingt hij melodieus mee. "Lollypop" is zijn en mijn favoriet. Gewoon een gek nummer.Het geheim
maandag, oktober 22, 2007
zondag, oktober 07, 2007
Reünie
zondag, september 23, 2007
Relaas 'all inclusive'
donderdag, september 06, 2007
The Terminator
dinsdag, augustus 28, 2007
Rare concepten
Soms, op een onbewaakt ogenblik, besef ik opeens dat de wereld vol rare concepten zit. Zo ook vanochtend in de auto. Turend over de lange rij langzaam rijdende auto's voor me, ook wel file genaamd, bedacht ik me dat Nederland bedekt is met aan elkaar verbonden rare stroken teer met daarop tig witte streepjes, waarlangs aan weerszijden vaak tegelijkertijd velen blikken ijzer met wieletjes rijden. Daarin zitten dan mensen die zich allemaal braaf (uitzonderingen daargelaten) voortbewegen door middel van die blikken ijzer, in de waan onaantastbaar te zijn. En dat laatste denken vooral degenen die in de Hummers of andere lelijke monsters rijden. We gaan dan met zijn allen vervolgens naar her en der over Nederland (en de rest van de welvarende wereld) verspreide gebouwen, kantoren geheten, om vervolgens ons in een ander vreemd concept te storten, namelijk 'werken'. Wat zich de laatste 10 jaar vertaald in zitten achter computerschermen, rammelend met onze vingers op een toetsenbord. Vaak nog eens in een open kantoortuin, waardoor het concept me nog meer bevreemd. Want daar zitten we dan met zijn allen naar elkaar te mailen... 'Gewoon' bizar!
dinsdag, augustus 14, 2007
All inclusive
Ik ben overstag. Ik ga me overgeven. Ik ga me erin storten. We gaan 'all inclusive' op vakantie. Naar Turkije. Dat belooft een belevenis te worden, want er is zelfs iemand die er een boek over heeft geschreven. Door de huidige gezinssituatie gedwongen (och och wat erg, met het mes op de keel op vakantie ;0): twee zeer jonge ventjes in combi met twee niet meer zo jonge ouders. Lees: zwaar vermoeide, conditieloze, afgeragte piepeltjes. Onze analyse van deze all in vakantie...maandag, augustus 06, 2007
Me Tarzan
zondag, juli 22, 2007
Bubbelen
Ik ben tegenswoordigs veelvuldig aan het bubbelen. En dan zit ik niet in een buuu-bel-baaad (Denk: Adele Bloemendaal), maar ben ik aan het zwieren, zwaaien en zingen op de nummers van Michael Bublé. Ultiem gelukkigmakend. Job en Pepijn zijn ook dol op de deunen van Bublé, want die vragen alsmaar om 'nog een keer mama' (Job) of lachen en dromen lief op mijn schouder mee (Pepijn). Bij nadere bestudering van het cd-hoesje kwam ik tot de ontdekking dat niet alleen de muziek maar ook de brenger himself prima te hebben is. Hier de tekst van van "Everything" die nu in de top 40 staat. Dit nummer mag eigenlijk niet ontbreken bij bruiloften, romantische diners, en andere speciale momenten die je deelt met allen die je dierbaar zijn: vrijdag, juli 13, 2007
Hollands glorie
dinsdag, juli 03, 2007
Kippen in Köln
zaterdag, juni 23, 2007
Let's hyve!
Mien is met haar 37 jaar sinds een paar maanden op Hyves te vinden. En daarmee ben ik (en dit is objectief onderzocht!) de een-na-oudste hyver. Het is wel een mooi fenomeen. Heel easy vind je oude vrienden en klasgenoten terug. En voor je het weet krabbel je heen-en-weer. Ook de interne communicatie bij mijn werkgever gaat deels via the 'underground' hyveskrabbels. De koffie-automaat en het rokershok hebben serieuze concurrentie gekregen met de komst van Hyves. Het is met Hyves mogelijk om ook speciale Hyvesgroepen in te stellen. Recentelijk is voor mij en een aantal collega's de Hyves freehugs4u-site ingericht. Bestemd voor allen die met alle liefde een free hug weggeven. Want, en dat is ons credo: Er mag meer geknuffeld worden. Met de buiken tegen elkaar ;0) Zie http://swittgen.hyves.nl/ Op de foto professioneel freehugger Geer met Penelopie, op de piste van Val Thorens! That's where it all started!
woensdag, juni 13, 2007
Familieweekend 2007
Elk jaar wordt er traditiegetrouw een familieweekend met de Wittgens doorgebracht. Alle broers en de zus van mijn vader, plus kinderen en aanhang, plus kleinkinderen, brengen samen de tijd door rondom kampvuur, tent en stapels Privé's en Story's ('t is een intellectuele familie). Afgelopen weekend was het weer zo ver. Dit keer kampeerden we op de Hertenwei in Lage Mierde. Wij zaten gelukkig in een bungalow met die twee kleine hummels van ons. Wat een geluk, want de helft van het weekend kwam het met bakken naar beneden. Zaterdagavond verstoorden we de nachtrust van de andere campinggasten door onze gitaren en keeltjes close harmony te laten weerklinken in de nacht (ahum). Superrr gezellig. De Kelly Family is er niks bij. Op zondag ging de zon uiteindelijk wel schijnen, waarop Job alle frisse en fruitige jonge nichten van me rondom de navel en borststreek ging inspecteren. Dat kan nog als zo'n lief naïef 2-jarig ventje.... We hebben het bescheurd. Hij was ook bijzonder trots op zijn eigen navel en die werd dan ook veelvuldig ontbloot en geshowd. Een paar impressies van het weekend op de foto's.dinsdag, juni 12, 2007
donderdag, mei 31, 2007
Droomhuis
Alhoewel ik me elke dag meer realiseer dat het van mij allemaal niet groter, meer, mooier en beter moet, koester ik stilletjes aan één wens.... Ik zou dolgraag in een huis willen wonen van hout, aan zee, op een duin en mét een veranda. Zoals je ze ook wel ziet in de noordelijke staten van Amerika. Voor zo'n huis geef ik onze stek aan de groene weide op. Klein beetje jammer is het dat Waalre aan Zee pas na een miljoen jaar klimaatverandering realiteit is...
woensdag, mei 30, 2007
Groeten uit ...

maandag, mei 28, 2007
zaterdag, mei 12, 2007
Dance with the stars
donderdag, april 26, 2007
Bouwvakker of kunstenaar?
woensdag, april 18, 2007
zondag, april 08, 2007
donderdag, april 05, 2007
Diep

maandag, april 02, 2007
Sleeping beauty en Duimelotje
donderdag, maart 29, 2007
dinsdag, maart 27, 2007
Roos
En we zijn weer een kleine kabouter in de familie rijker: Roos. Genoemd naar (overgroot)oma. Roos is het dochtertje van neef Marijn en Liesbeth. Ze is 2 weken eerder dan uitgerekend op de wereld gekomen en weegt 6 pond. Via het roddelcircuit is tot mij gekomen dat ze lang (!) donker haar heeft en klein van stuk is. Ze heeft dus meer haar dan haar papa ;0) Op de foto is haar donkere coupe nog verborgen onder het mutsje. Marijn en Liesbeth, ontzettend gefeliciteerd met jullie meisje.
woensdag, maart 21, 2007
Bijzondere dag: 29 april

dinsdag, maart 20, 2007
Neef in velle oosten

maandag, maart 19, 2007
zondag, maart 18, 2007
Meeste dromen bedrog?
In mijn speurtocht vond ik het volgende:
Dromen over naakt zijn heeft niets te maken met seks (god zij dank, dat maakt het wat minder 'one flew over de cuckoo's nest'). Zulke dromen wijzen op emotionele gevoeligheid of kwetsbaarheid. Misschien probeer je anders te zijn dan je in werkelijkheid bent of heb je het gevoel dat je je zwakke kanten hebt laten zien.
Dromen over voedsel (ik ging een broodje eten nietwaar) symboliseren verzorging en kunnen wijzen op inhalig gedrag of gevoelens van verwaarlozing.
Dromen over water zijn vaak verbonden met emoties. Een droom waarin je rustig in warm water drijft, kan wijzen op een leven dat in het algemeen bevredigend is. Een droom waarin je in een ruwe zee ligt en bang bent te verdrinken, wijst hoogstwaarschijnlijk op enige onzekerheid.
Verder las ik dat slaapgebrek nachtmerries kan veroorzaken.
Voor mij werd alles klip en klaar door bovenstaande verklaringen. Allereerst het naakt zijn: Ik ben op dit moment onwijs emotioneel gevoelig en voel ik me kwetsbaar door de geboorte van Pepijn en alles er omheen. Daar schreef ik al eerder over. En dat komt het meest doordat ik inderdaad het idee heb nu mijn zwakke kanten te laten zien. Ik wil perfect zijn als moeder, maar ben het niet. Ik wil de liefdevolle vrouw zijn, maar dat kan ik niet altijd zijn door de focus op de kids. Ik wil ook nog een leuke vriendin zijn voor mijn vrienden, terwijl ik amper de tijd of puf heb om iemand te bellen, laat staan om af te spreken. En als klap op de vuurpijl baal ik er weer van dat ik dit weer allemaal wil.
Het eten staat voor verzorging. Warempel, dé taak numero uno van mij op dit moment. Verder duidt het in mijn ogen op verwaarlozing van mezelf. Ik mag blij zijn als ik voor twee uur 's middags onder de douche sta en eten moet snel-snel-snel want een lief klein mannetje heeft net altijd tegelijkertijd met mama honger. Klinkt dramatisch, maar dat is het natuurlijk niet.
Het kokende water uit de nachtmerrie is ook duidelijk te verklaren. Mijn gevoelens koken. Het wil er allemaal uit.
De reden waarom deze wijsheid tot mij is gekomen in een nachtmerrie is ook duidelijk: slaapgebrek. Wat een verrassing in deze fase van jong-ouderschap.
Best handig dat boekje over dromen. Het drukt me weer eens op de feiten. Maar bij deze heb ik ook besloten dat het nu eens over moet zijn met dat gezever en gezeur van me. Vanaf vandaag ga ik vooral weer de mooie dingen zien en genieten. De tip van Marieke als reactie op mijn vorige blogje is zo gek nog niet. Let's sing: "Girls just wanna have fun"! Deze 'girl' voorop.
Stel dat je sliep
en dat je in je slaap droomde,
en dat je in je droom naar de hemel ging,
en dat je daar een prachtige exotische bloem plukte,
en dat je wakker werd en de bloem in je hand hield?
Stel je voor.
woensdag, maart 14, 2007
True colors
Dit liedje zingt de laatste tijd continu rond in mijn hoofd. Een beetje triestig maar met een hele hoopvolle mooie boodschap. Dont be discouraged
You can lose sight of it all
Edelsteenmassage
Gisteren was mijn moeder zo lief om een schoonheidsbehandeling die ze had geboekt voor zichzelf aan mij te schenken. Daar was ik aan toe. Niet alleen om aan schoonheid te winnen (de grijze wallen hangen tot aan mijn tenen en de hoeveelheid rimpels is de afgelopen maand in het kwadraat toegenomen) maar ook, vooral ook, om te kunnen relaxen. Willemien, de schoonheidsspecialiste, had edelsteenmassage aan haar service toegevoegd. Ik mocht een edelsteen op het oog uit kiezen en die steen zou ze dan gebruiken voor de betreffende massage. Je schijnt intuitief voor de steen te kiezen die je op dat moment nodig hebt. Ik koos voor een mooie groene steen, jade naar later bleek. Jade vermindert stress, vergroot de eigenliefde, vermindert prikkelbaarheid, brengt geluk, beschermt en zuivert en brengt emoties in evenwicht. De massage was subliem! Je denkt dat stenen koud en hard zijn, maar in de combi met olie zijn ze warm en zacht. Helemaal super. Dit recept wordt in mei herhaald. I'm hooked.
dinsdag, maart 13, 2007
Neil
In het rijtje foute dingen waar ik van hou, staat momenteel met stip op 1: Neil Diamond! De populaire zanger uit de jaren '70, toen ik als klein ukkie boven aan de trap de feesten van mijn ouders probeerde mee te pikken en Neil met zijn warme stem de avond muzikaal begeleidde. "Toem toem toem toem toemmm....what a beautiful noise....coming up from the streets". Toen ik de beste man grijs en verlept, maar nog steeds met bijzonder zwoele stem, bij Oprah zag optreden, had ik een missie: de cd met de "Best of" on-mid-de-lijk scoren. De missie was weldra geslaagd en nu zet ik de enkele keer dat ik alleen in de auto zit de muziek lekker hard om mee te bleren met "september morn" en "you don't bring me flowers anymore". En dan ben ik weer even een kleine uk in nachthemd die stiekem boven aan de trap zit te genieten. Overigens ben ik er onlangs achter gekomen dat ik niet de enige dertiger ben die Neil een held vind...he Mariska? Paarse hyacint
Job loopt naar de paarse hyacint in het potje op de vensterbank en wijst er naar. Opa, die dit kleine jongetje van 23 maanden een educatieve kleurenles wil geven maar 't niet al te moeilijk wil maken: "Ja Job, die is blauw". Waarop Job nog eens naar de hyacint kijkt en verongelijkt roept: "Nee, paaaaaaars". Domme opa toch!
zondag, maart 11, 2007
Progressie
zaterdag, maart 03, 2007
Kuifje
donderdag, maart 01, 2007
Klein lamaatje
Pepijntje heeft wat weg van een lamaatje. Niet een dalai lamaatje, alhoewel hij veel wijzer is dan wij volgens mij. Ook geen lama die ons door improvisatie en acteertalent aan het lachen maakt, zoals de lama's in het tv-programma. Nee, meer een lamaatje als dat beestje, veel voorkomend in Zuid-Amerikaanse landen, dat nogal van de spugelarij is. Ik doe er een beetje lacherig om, maar het is níet leuk. Vooral voor hem niet, maar ook voor ons niet. De arme tobberd spuugt geregeld de helft van zijn voeding weer in zijn slab, in mijn nek of in de bank. Ook uren na een voeding komt er nog van dat 'gezellige' zuur naar boven uit zijn maagje. En daar moet ie dan, heel begrijpelijk, erg om huilen. Het is een beetje om moedeloos van te worden, want het is in de loop van de tijd alleen maar erger geworden. Aanstaande zaterdag ga ik daarom naar een osteopaat, in de hoop dat die het mannetje van het spugen af kan helpen of het minimaal flink kan verminderen. In mijn omgeving heb ik een aantal goede ervaringen vernomen van een osteopaat, maar ik heb er zelf nog nooit een eerder bezocht. Wordt vervolgd.
zaterdag, februari 17, 2007
Update Pepijn
woensdag, februari 14, 2007
Schele
Vorige week maandag nam ik me voor mijn lenzen eens heel goed schoon te maken. Ik had last van rode ogen door de nachten met weinig slaap. Vieze lenzen helpen niet mee om die rode ogen te ontlasten. Dus ik aan de slag... Een beetje te fanatiek en hardhandig naar bleek. Krak, mijn linker lens als twee scherven tussen mijn vingers. Hándig, als je -13 hebt! Ik had wel nog een zachte lens als reserve achter de hand, maar die corrigeert slechts tot -8. Dus dan kijk ik nog scheel. Bovendien is het een raar gevoel om in je ene oog een harde en in je andere oog een zachte lens te hebben zitten. Daarom loop ik, geheel tegen mijn principes in, al ruim een week met een BRIL. Een Beee - Errrr - Ieeeh - Elllll dus. Ik, die met mijn 14e jaar mijn eerste lenzen als een godsgeschenk ontvangen heb. Ik, die 20 jaar lang weigerde om ook maar een bril (voor in geval van nood) aan te schaffen. Ik, die ooit op weg van lagere school naar huis mijn bril woedend vertrapte toen ik weeeer werd uitgescholden voor 'schele'. En wat schetst mijn verbazing? Iedereen die ik zie, althans velen, zeggen dat de bril heel goed staat. Dat ik er zo fit en fris uitzie. Dat ik intelligent (dit vind ik een twijfelachtige -> hier ga ik ze bijna niet meer geloven) oog! En wat schetst nog meer mijn verbazing? De eerste dag liep ik nog met gebogen hoofd door het dorp, maar nu durf ik mensen zelfs recht aan te kijken en ben ik totaal gewend aan het bouwwerk op mijn neus. Ik ga echt mijn lenzen wel weer dragen als de linker besteld en binnen is. Maar het is wel grappig te constateren dat andermans en mijn eigen reactie heel anders zijn op de brildragerij dan ik had verwacht. (Dank aan ieder die de afgelopen week een leugentje heeft willen vertellen, om mij happy te houden). En neen, ik ga geen afbeelding plaatsen met foto van mijzelf met bril. Dat gaat echt te ver.
maandag, februari 12, 2007
3000 bezoekers!

Vandaag zal mijn weblog bezocht worden door de 3000ste bezoeker. Toch een klein feestje waard. Het boeit me op zich niet hoeveel bezoekers er komen, omdat ik deze weblog vooral voor mezelf heb: een beetje mijn ding van me afschrijven. Het is een soort van semi-creatieve uitlaatklep. Maar toch... Mijn site wordt gemiddeld door 17 bezoekers per dag bekeken. Die blijven er gemiddeld ongeveer een minuut. Deze week zijn er 120 mensen langs geweest. Hoe langer ik de blog heb, hoe meer er komen namelijk. Ben jij de 3000ste bezoeker? Welkom en bij deze een virtueel gebakje van mij!
zondag, februari 11, 2007
Schooltje

Twee directe collega's van me, Gerard en Sandra, hebben het top initiatief genomen om geld in te zamelen voor een speciaal doel in Afrika. Via Oxfam Novib kunnen we voor € 750 een complete school inrichten!! We geven boeken, schriften, pennen, kleurpotloden en lesmaterialen. En natuurlijk opleidingen voor onderwijzers. Want ieder kind verdient het om naar school te gaan!
Het idee is simpel en Glashelder:
Iedere Interpolis medewerker doneert € 1, bij elk bezoek aan 't Vaticaan (het borrelcafé in Tilburg voor Interpolismedewerkers), tijdens Interpolis-borrels.
Natuurlijk alleen op vrijwillige basis en alleen tijdens Interpolis-borrels, maar aan de andere kant worden grotere giften, en bijdragen tijdens prive-Vaticaan bezoeken, niet geweigerd.
Zo hopen we binnen een aantal weken het bedrag bij elkaar verzameld te hebben. Beregoede actie! Ben jij ook een collega van Interpolis? Doe dan lekker mee!
Peppie en Joppie

If:
Joppie = Kokkie
Pepijn = Peppie
Then:
Toet toet boing boing Joppie en Peppie
Peppie en Joppie, hopla eruit
Allebei opstaan, he haast je reppie
Joppie en Peppie, opstaan luie Peppiee
Toet toet boing boing Joppie en Peppie
Samen ontbijten, Joppie maakt brood
Peppie een eitje, Joppie het doppie
Maar koppie, koppie, tok tok tok tok
Toet toet boing boing Joppie en Peppie
Centjes verdienen, hup naar de wal
Joppie een schop en Peppie een scheppie
Peppie zegt hoek om en Joppie een knal
Boing boing toet toet Peppie en Joppie
Peppie en Joppie, Peppie en Joppie, Peppie en Joppie
Handig 'mars'lied om ze later als ze wat groter zijn uit bed te krijgen ;0)
donderdag, februari 08, 2007
Het gezicht

Via de weblog van Aukje (http://www.aukje.web-log.nl) kwam ik achter het initiatief van Karel Geenen om bloggers met hun foto (het gezicht achter den Nederlandsche weblog) en uiteraard weblog bij elkaar te tonen. Ik sta er nu zelf ook op. Leuk idee en handig als je eens makkelijk wil surfen langs allerlei logs. Zie: http://www.karelgeenen.nl/bloggers/hetgezicht.htm
zondag, februari 04, 2007
Dijenkletsers

Zomaar twee citaten uit columns. Toen ik ze las kon ik een grote glimlach niet onderdrukken.
Schrijfster wil graag een meisje (bron; Linda, vakliteratuur dus): "Zes jaar geleden kregen wij ons eerste kind. Een zoon, Wouter. In elk opzicht een echte knul. Het testosterongehalte in ons huis is bijna tastbaar. De muren van de door mij zorgvulig ingerichte kinderkamer zijn inmiddels behangen met voetbalposters. Alles met een langwerpige vorm wordt gebruikt als pistool. Tegen alles wat rond is, geschopt. Toen Wout ruim een jaar was, speelde hij met de pop, die hij had gekregen in het kader van de emancipatie. Ik keek vertederd toe hij mijn stoere dreumes het popje in de blokkenkar legde en toedekte. Liet hij zich daar even van zijn vrouwelijke, verzorgende kant zien! Ik pakte snel mijn fototoestel om zijn onverwachte actie vast te leggen voor het nageslacht. Toe ik terugkwam, zag ik nog net hoe hij de pop met een blok openhaardhout in slaap sloeg."
Een meisje hebben is ook niet alles. Ex-lama, Sara vertelt (bron: Viva, ook op mijn literatuurlijst): "Mijn dochter is drie jaar jong. Een jaar geleden noemde zij een paard nog 'patsj' en mij Slala, maar inmiddels kan ze erg goed 'paard' zeggen. Tegen mij."
Slakkenslijm...jak!

In navolging op de shampoo-tekst, nog zo'n giller uit de reclamewereld, van Tell Sell:
"Verminder acne, vervaag rimpels en littekens en zie er weer jong en stralend uit. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat slakkenslijm unieke genezende eigenschappen heeft. Slakken kunnen zelf hun slakkenhuis herstellen als het beschadigd is. Celltone gel bevat dit herstellende slakkenslijm extract. De gel vermindert acne, vervaagt rimpels en littekens en zorgt ervoor dat uw huid er weer jong en stralend uitziet. Breng de Celltone gel twee of drie keer per dag aan. Mannen en vrouwen kunnen het gebruiken. Het resultaat is geweldig. Uw huid wordt zijdezacht en superglad. "
Laatst zag ik de aanprijzing van dit slijmerige spulletje op tv. Zum kotsen gewoon! Getverderrie. In de spot laten ze ook nog eens een slak over een arm glijden, een glibberige slipstream achterlatend. Je moet wel heel dom zijn om te denken dat je met zulke filmpjes het product verkoopt. Én je moet ook wel heel wanhopig zijn om deze creme op je gezicht of zwangerschapsstriemen te gaan smeren. Lang leve de puistjes en striemen, zou ik zeggen.
PS. Ben ik net aan het surfen op het net om een afbeelding te vinden bij deze blog, lees ik dat er ook een hoestmiddel bestaat met slakkenslijm als belangrijk ingrediënt. Het kan dus nog erger (want dat slik je dus door...horror!).
Gedisciplineerd

Ik stond vanochtend onder de douche en geloofde mijn ogen niet. Pardon? Lees ik dat nou goed? Of zit er shampoo in mijn ogen? "Elvive, voor soepel en gedisciplineerd haar" staat er op mijn shampoofles. Gedisciplineerd haar? Wat een bizarre reclamekreet. Wat moet ik me daarbij voorstellen? Haar dat netjes in gelid loopt? Haar dat zich gedisciplineerd wijt aan haar taak, mijn hoofd bedekken met een warm wuivend laagje? Hier is vast een slapende vertaler aan het werk geweest. Wat een giller. Maar goed, vandaag heb ik dus gedisciplineerd haar. 't Is maar even dat jullie het weten.
maandag, januari 29, 2007
Dubbel

Wat is het toch dubbel. Ik was het bijna weer vergeten, zo bijna 2 jaar na de geboorte van Job. Een kind krijgen voelt, althans voor mij, zo dubbel.
Enerzijds maakt het me dolgelukkig en het positieve nieuws is dat dat gelukkige gevoel duidelijk overheerst:
Die vingertjes, die voetjes, die oogjes, alles zit er op en aan. Een wonder der natuur. De compleetheid van een kindje.
Het prachtige instinct dat zo'n compleet mensje al heeft, happend naar moeders borst, huilend verzoeken om zorg, liefde en aandacht.
Die razendsnelle ontwikkeling van een kind mogen meemaken, welke je telkens weer verrast. "Hij kan al...dit...hij kan al...dat.."
Een gezin zijn, samen dingen beleven en doormaken.
Je kinderen iets door kunnen geven, van je genen, maar vooral ook van je manier van leven en blik op de wereld. Hopend op een gelukkig en voorspoedig leven voor hen. Als kind, maar ook later als zelfverzekerde zelfstandige lieve volwassenen.
Anderzijds maakt het krijgen van kinderen mijn besef van de kwetsbaarheid van hun en ons bestaan zo groot:
Ik voel me super verantwoordelijk en wil alles goed doen. Heb ik in de rest van mijn leven die drang naar perfectionisme redelijk los kunnen laten, komt ie keihard terug in mijn rol als moeder.
Ik ben doodsbang dat mijn kinderen iets overkomt. De simpele verkoudheid van Pepijntje op dit moment is voor mij al reden om het cb te bellen, bij de buuv langs te gaan om advies en om tig keer in zijn kamertje te checken of hij nog ademhaalt. Om maar een voorbeeld te noemen.
Zeker in de apres-zwangerschapsfase ben ik daarbij ook nog eens zo gevoelig als wat. Ik moet geen overlijdensadvertentie zien van een kind of een lieve en geïnteresseerde vraag krijgen naar hoe ik me nu voel, of de waterlanders staan direct in mijn ogen.
In plaats van rose wolken komen er dus ook geregeld grijze wolken voorbij. Jammer dat niemand je vantevoren echt waarschuwt hiervoor. De slapeloze nachten en het alles op verzoek van kleintjelief moeten doen, maakt mij af en toe goed chagrijnig. En dat wakkert dan weer een lekker schuldgevoel bij me aan.
Afijn, bottom line, het is vooral emotioneel en lichamelijk gezien een turbulente en heftige tijd. De buitenwereld gaat aan je voorbij, maar de binnenwereld zeker niet!
Steelpannetje

Ik zeg altijd dat ik het hele sterrenstelsel op mijn lichaam heb staan. Ik ben namelijk de trotse (?) bezitter van een ontelbare hoeveelheid moedervlekken. Het steelpannetje, grote beer en kleine beer zijn vast en zeker te identificeren op mijn buik, rug, armen of benen. Tijdens mijn zwangerschap baarde echter een plotseling verschenen ster (en het was geen Kerstmis) me opeens enorme zorgen. Ik wist zeker dat ik die bewuste moedervlek op mijn hand een dag daarvoor nog niet had. En plots, zag ik hem zitten, bij het wassen van mijn gezicht. Op zo'n duidelijk zichtbare lokatie. Meteen als een malloot het internet afgestruind om te onderzoeken of het plotseling verschijnen van een moedervlek normaal was. Het enige wat ik elke keer terug las was dat zwangerschapshormonen invloed op moedervlekken kunnen hebben en dat wanneer een moedervlek heel snel ontstaat het meestal foute boel is. Dusss met angst en beven toog ik naar de huisarts die niets anders deed dan stomweg een beetje bazelen dat het waarschijnlijk niks was om me zorgen over te maken. Daar trapt Wittgen dus niet in. Je geeft me zekerheid of niet. Volgende stap: de dermatoloog. Deze mevrouw heeft me intensief onderzocht en meteen het hele stelsel onder de loep genomen. De moedervlek op mijn hand was niks verkeerds, maar ze zag wel twee andere verdachte vlekken. Één in mijn hals en één op mijn buik. Met haar sprak ik af dat na mijn bevalling de vlekken weggehaald zouden worden. Ik was super blij dat ik was geweest, zeker nu er twee verdachte elementen waren gespot. En deze week maakte ik vervolgens toch iets liefs/ bijzonders mee in dat kader. Afgelopen maandag had ik de verpleegkundige van het consultatiebureau op bezoek. Een paar dagen later belde ze me opeens op met een stamelend verhaal. Ze had iets bij mij gezien (...bedje van de baby verkeerd opgemaakt? ...gebruik ik de verkeerde luiers?...alles flitste me door het hoofd)... Ze had een donkere moedervlek gezien, in mijn hals. En die zag er niet goed uit. Ze vond het moeilijk om te zeggen. Nou, ik heb haar meteen ontzettend bedankt voor zo'n lief gebaar en dat ik het helemaal niet vervelend vond dat ze belde. Stel je voor dat ik zelf nog niet bij de dermatoloog was geweest! Dan had zij mij waarschijnlijk een rottige ziekte als huidkanker bespaard. Fijn dat er zulke mensen zijn! Oh ja, die plotseling verschenen moedervlek is even plots weer verdwenen. Snap jij het snap ik het? De verdachte elementen worden in maart vakkundig geëlimineerd.
zondag, januari 21, 2007
Tis net werken

Tis net werken, borstvoeding geven aan een baby:
Je bent er minimaal 8 uur per dag mee bezig;
Je moet het goed plannen;
Je mag niet te lang doorgaan, maar ook niet te kort want anders zijn 'ze' ontevreden met je output;
Je moet blijven motiveren, anders valt ie in slaap;
Je moet met tact en rust te werk gaan en niet te veel roering brengen, anders spuugt ie op je;
Vaak is het heel bevredigend, maar soms ook een beetje saai, elke keer weer hetzelfde doen;
Je lult wat af om de tijd te dooien, maar je hebt niet echt het idee gehoord te worden...
Een belangrijk verschil is echter dat je blij bent met een boertje in je gezicht (nachtrust volgend op voeding beter verzekerd). Ik zou toch net een ietsiepietsie minder blij zijn met een boer in mijn gezicht van een willekeurige collega.
Noot: Dit zijn wij niet, Pepijn et moi, op de foto.
zondag, januari 14, 2007
Op zijn kop

Jobjes wereldjes staat ook op zijn kop. Zomaar, ineens, een klein broertje in huis. Hij vindt Pepijn geweldig en doet alle geluidjes van de baby na. Hij aait hem (uuh neigt naar slaan), hij kust hem (uuh neigt naar aflikken) en wijst alle lichaamsonderdelen van zijn broertje 'subtiel' aan (hup, vinger in de neus). Job is erg onder de indruk van de vreemde mensen die ons huis betreden (de kraamhulp en bezoek), dus hij is soms helemaal hyper vrolijk maar ook wel eens heel verdrietig en boos. Het is me ook wat, al die aandacht. Op de foto de blije blik van de grote broer die zolang Pepijntje het nog niet kan op de beer van kleine broer mag passen.
Van binnen al groot

Nieuwe geboorte (gedicht van juf zwangerschapsyoga ontvangen)
Ik ben naar beneden gekomen
Ik ben gewoon
Ik ben
een heel klein mensje
Alles
gaan we samen doen
Opnieuw
met heel veel aandacht
veel ziel
Ik ben van binnen al groot
Zoek mij in het kleine
Ik ben heel groot
Ik groei nu elke dag
Ik vraag om liefde
Warmte, aandacht
Ik weet dat ik dat mag ontvangen
Daarom heb ik jullie uitgekozen
donderdag, januari 11, 2007
Hij is er! Onze Pepijn!

Even vliegensvlug tussen de voedingen, verschoningen en bezoekjes door een kort berichtje. Want.... onze zoon Pepijn Han Michiel is afgelopen dinsdag, 9 januari, om 6.12 uur geboren! En wel na een heel voorspoedige bevalling. Om 3.00 uur begonnen de weeën (voelde als lichte menstruatiekrampen), om 4.00 uur was ik in het ziekenhuis en om 5.00 uur had ik 10 cm ontsluiting. Daarna volgde een soort stilte voor de storm, werden mijn vliezen gebroken en kwam Pepijntje op deze wereld in 3 persweeën. Pepijn weegt 3570 gram schoon aan de haak. Hij lijkt qua koppie veel op Jobbie, maar zijn haar is veel donkerder. En zijn ogen zijn in plaats van blauw, groen-bruin. Hij maakt het heel goed: drinken, poepen, plassen, het werkt allemaal. De nachten zijn nog erg hectisch. Daarom zijn pa en ma op dit moment erg vermoeid. Maar bovenal zijn we DOLGELUKKIG! Bij deze alvast een foto. Er zullen nog meer volgen.
donderdag, januari 04, 2007
Crap or scrap?

Crap or scrap? Oordeel zelf op http://craporscrap.blogspot.com, mijn nieuwe sub-weblog. Denk maar, het kind moet een hobby hebben. In mijn blogje over 'foute dingen' gaf ik ruiterlijk toe van foute dingen te houden. Een van die foute dingen is scrappen.
Het is een bezigheid die is komen overwaaien uit de States, waar het volop gedaan wordt. Scrapbooken bestaat al sinds 1826. Het begon allemaal met het boek "Manuscript Gleanings and Literary Scrapbook" geschreven door John Poole. Het boek was een collectie van gedichten en graveerwerk. Poole gaf ook advies over hoe je "scraps" kunt verzamelen en ordenen. Scraps waren geprinte stukjes papier, vaak met gedecoreerd design. Het eerst gemaakte scrapbook wat gepresenteerd werd, bestond uit souvenirs van gedroogde bloemen, gesneden papier, schaduwen, munten, puzzels, gedichten en dergelijke. De verslaving van "waardeloos"materiaal verzamelen werd voornamelijk gedaan door de middenklasse van de 19e eeuw. En uitgevers van "scraps" en scrapalbums produceerden snel diverse producten die gebruikt konden worden in albums.
Wat is scrapbooken? Scrapbooken is een verhaal vertellen in de vorm van een fotoboek. Het woord srapbook betekent dan ook plakboek. Door allerlei dingen bij de foto’s te plakken en verschillende technieken te gebruiken maak je de mooiste pagina’s. Iedere keer is het weer leuk om “even” door dat scrapbook te bladeren en telkens komen de herinneringen weer terug!
Sinds de geboorte van Job ben ik aan het scrappen. Tot nu toe was het vooral het mooi inplakken van foto's van meneer. Maar ik wil het tekstelement gaan uitbreiden en ook meer technieken gaan uitproberen. Het leuke is dat je er je creatieve ei in kwijt kan door een combi van fotografie, teksten cq gedichten schrijven en het maken van een soort collages.Vanochtend heb ik een heleboel scrapmaterialen gekocht. Mijn portemonnee is dan ook aanzienlijk lichter geworden. De eerstvolgende blogs betreffen foto's van mijn scrappogingen tot op heden. Wanneer ik een nieuw scrap'kunstwerkje' heb gemaakt zal ik deze in het vervolg hier plaatsen. Bij de links in de linker kolom van deze site, vind je links naar scrapsites en online shops.
zondag, december 31, 2006
Magische grens

Na vandaag is het zover! Ik, beter gezegd, 'we', zijn dan de magische grens van 37 weken zwangerschap gepasseerd. Als ons zoontje na vandaag geboren wordt, dan is hij in tegenstelling tot Job geen prematuurtje. Als de kleine man gezond is bij de geboorte dan hoeft ie dus niet de couveuse in, niet geregeld op controle bij de kinderarts, mag hij dus meteen het eerste nachtje gezellig bij mama (en mogelijk papa) slapen, mag en kan hij dus meteen aan de tiet, hoef ik waarschijnlijk niet langer dan 1 nacht in het ziekenhuis te verblijven, zal hij waarschijnlijk zijn oogjes al vaker open doen (Job heeft wekenlang zijn ogen dicht gehouden na geboorte), zal hij ook wat steviger en dus minder breekbaar zijn. Allemaal hele fijne dingen. Dus we proosten er vanavond met nepchampie op!
Spelletje spelen?

Al vanaf mijn vroege jeugd ben ik een fervent gezelschapsspelletjeshater (leuke voor galgje!). Een belangrijke reden hiervoor is dat ik niet tegen mijn verlies kan. Als ik een spel speel, wil ik ook winnen. En helaas hoort verliezen ook bij het spelen van een spel. Toen ik nog zo jong was om met recht kinderachtig te mogen zijn, haalde ik dan ook de vreselijkste trucs uit om te winnen danwel het spel te 'killen' zodra het er maar naar uitzag dat ik aan de verliezende hand was. Hoe vaak ik niet 'per ongeluk' het hendeltje onder het vier-op-een-rij raamwerk wegduwde, zodat alle schijven naar beneden denderden. Inmiddels heb ik mijn broertje ook bekend vaak antwoorden te hebben verzonnen bij Pim Pam Pet (Noem een titel van een boek met een B... Mijn antwoord: "Brammetje eet een boterhammetje". Op bezwaarmakende geluiden van mijn broertje antwoordde ik dan verongelijkt en vol verbazing: "Ken je dat dan niet??? Dat boek bestaat echt hoor!"), zodat ik de winst binnenhaalde. Naast het feit dat ik niet tegen mijn verlies kan, heb ik ook niet zo veel met rond de tafel zitten met zijn allen en dan met zijn allen naar een bord staren. Liever klets ik dan met mijn gezelschap of creëer ik iets samen. Samen met Job tekenen is nu bijvoorbeeld een van mijn favoriete bezigheden. Mama vindt het zelfs leuker dan Job (totdat hij ineens onverwachts met ferme hand een eigen bijdrage - een flinke alles verpestende krabbel - op mijn tekenvel zet). Groot was dan ook mijn verbazing toen ik op tweede kerstdag mezelf hoorde zeggen dat ik met alle plezier het spel Kolonisten van Catan wilde spelen met mijn broer, schoonzus en vader. Uit pure nieuwsgierigheid naar het spel. Er schijnen de afgelopen jaren namelijk ontzettend veel Catanverslaafden te zijn ontstaan. Dan moet het toch wel een speciaal spel zijn. Daarnaast wilde ik wel eens uittesten of ik nog steeds zo onsportief ben in het spel. Afijn, Kolonisten van Catan is nogal ingewikkeld, dus de uitleg duurde al bijna een half uur. Dat was dus géén goede start en bevestigde meteen mijn idee dat spelletjes niks voor me zijn. Maar eenmaal spelend, begon ik het steeds leuker te vinden. Temeer omdat ik gewoon knalhard aan het winnen was, zonder dat de rest het door had ("Ach, die kent het spel niet, dus die zal toch wel niet winnen"). Heel geniepig, bijna geluidloos, gleed ik naar de overwinning. Ben dus nu he-le-maal overstag: Spelletjes zijn gaaf!! (Of is het nou: Winnen is gaaf!!)....;0)
zondag, december 24, 2006
Altijd al iets van plan

Al zoekend naar sites die me een stap verder kunnen helpen bij het schrijven van een boek, kwam ik de site http://aaivp.nl tegen. Aaivp staat voor Altijd Al Iets Van Plan. Bij miljoenen mensen sluimert er van binnen een lang gekoesterde wens om ooit een wereldreis te maken, een hotel te beginnen, een pelgrimstocht te maken, een roman te schrijven, eigen baas te worden of bijvoorbeeld een oud boerderijtje op te knappen. De initiatiefnemers van Altijd Al Iets Van Plan zijn er van overtuigd dat als meer mensen hun dromen serieus nemen de wereld daar een beetje beter van wordt. Zij willen dat met de site stimuleren en ondersteunen. Op de site vind je allerlei verhalen van mensen met dromen of de doorzetters die hun dromen al hebben waargemaakt. Erg boeiend om te lezen om vervolgens actie te ondernemen. Ik heb in ieder geval al een online cursus 'boek schrijven' aangevraagd zojuist. De eerste kleine stap naar mijn eigen boek.
Fijne kerst en een blij 2007!


Iedereen die dit leest wens ik een hele fijne kerst en een blij 2007 toe! Dat al je dromen mogen uitkomen en dat je in gezondheid mag leven. Veel kusjes van ons rendiertje, dat hier letterlijk aan het rennen is. Zo snel dat het beeld snelheidsstrepen laat zien (haha) en zo blij met deze nieuw verworven vaardigheid!
vrijdag, december 22, 2006
Noorderlicht

Winter 2007, wellicht rond de Kerst, ga ik samen met mijn husbie naar de huskies van Lapland! Zojuist besloten. Lapland trekt mij al jaren en dat begon toen ik deze reisbestemming in de Djoser-gids zag staan. Gisteren las ik een artikel in een tijdschrift over dit gebied en weet het zeker: Ik wil daar heen! Bivakkeren in zo'n blokhut met open haard en sauna. Op een arreslee toeren met een paar van die gekke elanden ervoor (heb je wel eens elanden zien hardlopen -> echt geen gezicht, zo grappig). Ook een sleetocht met huskies, skiën en/ of langlaufen, wandelen op speciale sneeuwschoenen (van die tennisrackets) staan op het programma. Lapland staat bekend om het Noorderlicht. In de periode in januari/ februari is het overdag ook grotendeels donker - schemerig en de lucht schijnt dan een mooi schouwspel van kleuren te tonen. Citaat van site over het noorderlicht:
Noorderlicht is de enige lasershow ter wereld zonder stekkers. Een diepgroene waaier van licht met rode lichtbundels en roze vlammen waarbij enorm veel energie vrijkomt. Zestig minuten noorderlich verbruikt 100 miljard kilowattuur. Dat komt overeen met de kracht van vijfduizend keer de atoombom die op Hiroshima viel.
Bij de poolcirkel is het bijna iedere nacht raak. Maar ook in Nederland is gemiddeld twaalf keer per jaar het noorderlicht te zien.
Het noorderlicht (aurora borealis) ontstaat door uitbarstingen op de zon waarbij spectaculaire zonnevlammen magnetische deeltjes met zo'n 3000 kilometer per seconde de ruimte in slingeren. De deeltjes die onze atmosfeer binnendringen, worden door de magnetische veldlijnen naar de aardmagnetische polen afgebogen. Hierdoor maak je vooral in Alaska, Canada, Scandinavië en Siberië grote kans om het noordelicht te zien.
Stokje

Van Aukje http://aukje.web-log.nl kreeg ik een stokje. Een stokje waarbij ik 5 dingen op mag noemen die niemand van mij weet. Mmmm... nog best lastig, want ik ben natuurlijk een ooooopen boek (duhhh). Zo heb ik net openlijk toegegeven van foute dingen te houden. Zie 2 logjes hieronder. Maar uiteindelijk kom ik nog op de volgende weetjes:
1. Ik heb een hekel aan de vuilnisbak legen en prop dan ook dat ding helemaal tot aan de nok toe vol, totdat het echt niet meer kan. En dan laat ik het liefst onze interieurverzorgster alsnog de zak verwijderen (arm mens). En dat is dan een megaklus met zoveel compacte zooi in elkaar gedrukt. Bij deze mijn oprechte excuses!
2. Ik was als tiener helemaal gek op Andrew van Wham met zijn slaapkamerogen. Toch goed van mezelf dat ik toen al door had dat het zinloos was om op de andere hunk, Georgie, te vallen.
3. Nog zoiets schaamtevols: Vroeger zong ik meermalen rond mijn 11de in de kerk met de gitaar erbij het liedje 'Een beetje vrede' van de Duitse Nicole (winnares Songfestival).
4. Wilbert is de enige waarmee ik een langdurige relatie heb (gehad). Al mijn andere 'relaties' met vriendjes daarvoor hielden niet langer dan 3 maanden stand.
5. Ik loop rond met het plan een boek te schrijven maar heb nog geen idee waar het over moet gaan. Wordt vervolgd.
Nu is het mijn beurt om het stokje door te geven, ware het niet dat ik alleen Aukje en Mariekske ken met een eigen weblog. Aukje gaf me het stokje door en Marieke heeft ook een stokje van Aukje gekregen. Andere kennissen en vrienden in mijn omgeving zijn zo innovatief niet dat ze een eigen weblog hebben (jajaah, voel jezelf maar aangesproken als je dit leest haha). Dus helaas 'stokt' het hier wat mijn lijntje betreft.
donderdag, december 21, 2006
Inspiratie

Een van de eerste songs die ik met zangles zong was 'Inspiratie'. Ik moest er net opeens weer aan denken. Tijdens de zwangerschap van Job ben ik gestopt met zangles, omdat de dikke buik enorm in de weg zat. Het begint echter wel weer heel erg te kriebelen. Ik wil zo graag zingen! En niet alleen onder de douche. Ik krijg er namelijk bergen energie van en kan er lekker mijn ding in kwijt. Ik ga me maar 's voor het nieuwe jaar orienteren op wat ik kan doen met het zingen: les, een koor, een ensemble, iets! Trouwens, ik wil ook blijven 'yoga-jen'. Mmmm....het wordt nog moeilijk om te kiezen. Of ik moet natuurlijk zingend gaan yoga-jen... Best een inspirerend idee.
De tekst van 'Inspiratie', prachtig nummer van Mathilde Santing:
Hoe komt een idee ooit tot stand
Kan zo'n gedachte ontstaan
Waar komt dat helder ogenblik
Dat inzicht toch vandaan
Dat komt door ons, zin voor zin
Gaven wij die woorden in
Die fluisterde mij toe
Hoe kreeg jij ooit een idee
Vroeg jij je dat nooit eens af
Het was de stem van een van ons
Die jou het inzicht gaf
De stem van iemand als wij
Onzichtbaar aan je zij
Zo luisterde jij toe
Je noemde het inspiratie
Adem van de geest
Inspiratie
Maar wij zijn het steeds geweest
Zo krijgt het kind een idee
Zo vindt de man wat hij zoekt
Zo wordt de sterveling een held
Zo wordt vooruitgang geboekt
Dat komt door iemand van hier
De mens bereikt op die manier
Het hogere niveau
Je noemde het inspiratie
Adem van de geest
Inspiratie
Maar wij zijn het steeds geweest
Noem het inspiratie
Zo noemt men het meest
En dat is het ook
De ingeblazen adem
Van de geest
woensdag, december 20, 2006
Lekker fout

Ik zal het maar eerlijk toegeven. Ik heb iets met 'foute dingen'. De dingen waar de meeste mensen in mijn omgeving zich van afkeren, enorme lachstuipen van krijgen, van over hun nek gaan, of potsierlijk om moeten lachen. Maar ik kan er niks aan doen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zo heb ik ontzettend genoten van een decadente cruise op een cruiseschip dat met veel (nep)goud was aangekleed. En ik kan ook vreselijk blij worden van het meebrullen met Jantje Smit. Verder, (niet doorvertellen), heb ik een enorm truttige hobby, namelijk 'scrappen'. Een soort van opleuken van je foto-album met frutsels en fratsels. Dat probeer ik dan nog wel enigszins stijlvol te doen, maar je bent toch maar even aan het scrappen. Het schap met de roddelbladen loop ik in de supermarkt zelden voorbij zonder een glimp te hebben geworpen op het wel en wee van bijvoorbeeld Max en Alex. Maar nu is helemaal het hek van de dam: De 'sing a long'-versie van de Sound of Music wordt tijdens de kerstdagen op tv vertoond. Hulde aan de man of vrouw die dit heeft bedacht. Ik verheug me er nu al op om met kussens en kerstkransen bij de hand mijn stem 'te doen gelden' bij 'do re mi' en andere songs. Ik ga het meteen opnemen zodat ik mijn kids er later nog eens mee kan teisteren. Joepie!!!
vrijdag, december 15, 2006
Slow motion

Ik geniet sinds de ingang van mijn zwangerschapsverlof met volle teugen van het leven in 'slow motion'. Geen gejakker om de file voor te zijn 's ochtends vroeg en aan het begin van de avond. Geen ge-ren van afspraak naar afspraak, van de oost- naar de westvleugel van het kantoor. Niet snel snel langs de schappen van de Appie om een maaltijd op tafel te kunnen toveren (in 10 minuten). Nee, vandaag stond ik al een tijdj






















