Vriendschap

Veel te lang

...niets meer laten weten, niks meer laten zien. Geen tijd, andere prio's. Een paar shots uit de afgelopen maanden om aan te geven dat we niet stil hebben gezeten. Het was een gevarieerd half jaar van fantastische vakantie in Vence en zeeeer toffe dagen aan de Belgische kust, knal hard werken, genieten van de boys, fijne vriendschappen koesteren tot flink wat kwakkelen met de gezondheid. Alles is weer fris en fruitig, we gaan de herfststormen met frisse zin tegemoet.

Kinderen en dronkelappen

- Job: "Papa snurkt als een varken!"

- Job: "Oma heeft een dikke buik, mama heeft geen dikke buik, en papa wel!"

- Het onvermijdelijke moment brak enige tijd geleden aan: Job wil uitleg over die lichaamsdelen tussen de benen. Dus wij uitleggen dat jongens een piemeltje hebben en meisjes dat andere (elk woord voor het vrouwelijk ding lijkt niet gepast hier in het openbaar....mmm...best opmerkelijk eigenlijk). Job trekt een ernstig gezicht onderwijl naar ons kijkend en concludeert: "Mama heeft géén piemeltje en ...... papa heeft een velletje!" Hilarisch!

- Job: "Ik heb over jou gedroomd mama. Leuke droom he?"

- Job kijkt naar mijn powersuit voor het werk, die ik net heb aangetrokken, terwijl hij met zijn dino op bed tv zit te kijken 's ochtends. Job: "Écht mooi mama!" Mama: "Oh wat lief van je Job." Papa heeft zijn broek nog op de knieën en is net zijn t-shirt in zijn onderbroek aan het doen. Papa: "Vind je mijn kleren ook mooi?" Job (beetje verveeld kijkend): "Wat ga je doen dan?"

- Job": "Ik hou van papa, ik hou van mama, ik hou van Pepijn en ik hou van mezelf!"

Wat kan ik zeggen over bovenstaande quotes? Tja, kinderen en dronkelappen spreken de waarheid!

Noot:

Ondergetekende. S. Wittgen, heeft geen enkele vorm van censuur of verdraaiing cq verfraaiing van woorden toegepast.

Nagekomen bericht

..... and the city

S*x and the city...

L*ve and the city

It's a moving city

Bruisend New York

Central Park and autumn leaves

The falling leaves drift by my window

The falling leaves of red and gold

I see your lips, the summer kisses

The sunburned hands I used to hold

Since you went away the days grow long

And soon I'll hear old winter's song

But I miss you most of all, my darling

When autumn leaves start to fall

(by Eva Cassidy)

Empire in foggy evening (and irritating spot on lens)

Impressie van onze NY-trip

Start spreading the news, I'm leaving today

I want to be a part of it - New York, New York

These vagabond shoes, are longing to stray

Right through the very heart of it - New York, New York

I wanna wake up in a city, that doesn't sleep

And find I'm king of the hill - top of the heap

These little town blues, are melting away

I'll make a brand new start of it - in old New York

If I can make it there, I'll make it anywhere

It's up to you - New York, New York!

Hillside Waalre

Maandenlang waande ik me minimaal 6 keer per week op het racecircuit van Spa. God allemachtig, wat waren ze toch allemaal aan het doen met de randweg Eindhoven? Levensgevaarlijke haarspeldbochten werden van de ene op de andere dag in de weg gelegd, begrenst door keihard ogende betonnen muren. Op mijn gewoonte varen, mijmerend over een leuk vakantie-oord of een mooie outfit, was er niet meer bij op weg naar mijn werk. Nee, ik moest echt op mijn qui vive zijn, want voordat ik het wist werd ik verrast door weer zo'n nieuwe bocht, een omlegging voor wegwerkzaamheden. Één keer reed ik in al mijn jeugdig enthousiasme bijna tegen een huizenhoge muur aan. Normaliter kon ik daar met 80 km/u met mijn ogen dicht door de bocht scheuren, maar plots was die bocht een stuk scherper aangelegd. Nu zijn die rare wegomleggingen dan toch bijna voorbij en lijkt het er op dat ik nu voor 95% over de nieuw gefabriceerde definitieve randweg rijd. Het is een heuvelachtig parcours geworden. Het lijkt zowaar wel alsof ik in Limboland woon. Net een ritje in de kermisrups. Allé hop, er volgen zo'n 5 heuvels achter elkaar, veroorzaakt door de daaronder liggende viaducten. Ach, ik moet het maar zo bekijken, het brengt wat spanning in mijn leven. Living on the edge (and in the hills)!

Weer een leuke quote

Vandaag gehoord: "Mama, het is een beetje misselijk buiten!" (Job bedoelt dat het mistig is). Gnort.

Marco is top!

Als vervolg op de omgebouwde tekst van onderstaande blog een tweetal pics op het concert dat ik met Mascha bijwoonde bij het jubileum van Boer & Croon. Wat kan die man performen!: Zo interactief met publiek, vol hart en ziel. Ben verkocht.

Zonen

Zonen

Kwart over zeven op zondagmorgen

Hoor ik een stem die heel zachtjes aan me vraagt

Ben je al wakker, mam?

Kom je gezellig mee naar beneden?

Moet je straks werken of ben je vrij vandaag?

En ga je dan even met mij, op stap?

Ohhh, wat gaat de tijd toch snel

Gisteren nog zag ik hem voor het eerst, lag hij hier in m`n armen

Wat is ie mooi en wat staat de tijd hem goed

Ik knipper m`n ogen en zie hoe hij steeds weer een beetje veranderd is

Maar hoe groot hij ook mag zijn

In mijn ogen blijft hij altijd klein

Kwart over zeven op zondagmorgen

Hoor ik de voordeur heel zachtjes open gaan

En val ik gerust in slaap, hij is thuis

Ik was `m veel liever op gaan halen, maar hij had me gevraagd of ik er niet wilde gaan staan

Hij vind nu inmiddels zijn weg, naar huis

En ohh, wat gaat de tijd toch snel

Gisteren nog zag ik hem voor het eerst, lag hij hier in m`n armen

Wat is hij mooi

Wat staat de tijd hem goed

Ik knipper m`n ogen en zie hoe hij steeds weer een beetje veranderd is

Maar hoe groot hij ook mag zijn

In mijn ogen blijft hij altijd klein

En soms, wanneer ik m`n ogen sluit

Lopen we samen op `t strand,

Zijn handje in de mijne

En dan, zet hij de tijd even stil

Is het weer even net als toen

En heeft hij mij weer nodig

Ik hou hem vast

Zoals hij was

Ik hou hem vast

Kwart over zeven op zondagmorgen

Hoort hij mijn stem die hem zachtjes wakker maakt

Vandaag is je grote dag

Wat is hij mooi en wat staat de tijd hem goed

Ik knipper m`n ogen en zie hoe zijn hart nu voorgoed van een ander is

Maar waar hij ook mag zijn

In gedachten is hij hier bij mij

In mijn ogen blijft hij altijd klein

(songtekst Dochters van Marco Borsato vrij veranderd naar Zonen, want die zijn minimaal net zo mooi!)

Quotes Job

Onze kleinste begint steeds meer te praten. Een gerelateerde ontwikkeling is dat we dat gebrabbel van Pino ook steeds beter beginnen te begrijpen. 'Paa' is niet papa, maar paard (no offense). 'O' is op, en 'klaa' is klaar (meestal wordt dit woord gebezigd als zijn broodmaaltijd nog geen seconde op zijn bord ligt, eten is niet zijn favoriete bezigheid). De oudste verblijdt ons dagelijks met vermakelijke quotes. Het wordt echt steeds leuker naarmate ze ouder worden haha. Hier een plukje uitspraken vanaf januari 2008 (toen 2 jaar en 8 maanden) tot nu (3 jaar en ruim 3 maanden).

- Job: "Als ik 39 is, dan ga ik naar school." -> Wij hopen eerder...

- Mama: "Waar woont de regenworm Job?" Job: "In het regenwoud." -> Logisch, dat ik daar zelf niet op kom.

- Papa: "Job, wat wil je later worden?" Job: "Kikker" Papa: "Wat ga je dan verdienen?" Job: "Stickers" -> What's on a boys mind, hihi.

- Mama: "Job, ga je papa meehelpen viooltjes in de tuin te zetten?" Job: "Jaahaa, en gaan we dan muziekjes maken?" -> Tja, wie noemt die plantjes dan ook viooltjes?

- Job: "Mama, ik wel met jou trouwen." -> Jawel, een belangrijk moment. Ook mijn menneke wil met mij trouwen. Hoe heet dit ook alweer? Oedipeus-complex??? Ga ik nog ff googelen.

- Job: "Ik vind jou 't allerliefste meisje van de hele wereld." -> Ga door met deze onophoudelijke complimentenstroom jongen.

- Job, bezig met strijkkralen: "Ik maak een praaaachtige zon ... met snor!" -> Origineel ;0)

- Job heeft cakejes gemaakt en wil een cakeje aan papa gaan geven: "Dan geef ik 't cakeje aan papa en dan zegt papa, wat ben je een lieve jongen, en dan geeft hij mij een kus en dan aait hij mij over mijn hoofd. En de volgende keer geef ik hem 2 cakejes!" -> Jaja, zelfs de liefde van een driejarige krijg je al niet voor niets meer.

- Job: "Als ik straks groot ben en jullie klein, dán zeg ík NEE!". -> Oef, dat voorspelt weinig goeds voor de periode dat wij gekrompen in een bejaardentehuisje zitten.

- Vriendin x is net bevallen en we gaan op kraambezoek. Ik zeg tegen Job dat we gaan kijken of de baby er nog in zit. Job komt de slaapkamer in en ziet x op bed zitten. Job zegt enthousiast: "Jaaaa, de baby zit er nog in!" -> Arme x met haar after-bevalling-blubberbuik.

- Job: "Mama, ik vind jou lief ... Mag ik een negerzoen?" -> Job, dit moet je echt subtieler aanpakken.

- Job op vakantie in Bakkum, liggend onder de belangrijkste aanvliegroute van Schiphol: "t Stinkt hier van de flieftuigen." -> Het stikt er inderdaad van.

Pics vakantie 2008

Een paar fotookes van de vakantie in Noord-Holland. Voor meer foto's verwijs ik je naar mijn Hyves-pagina: http://swittgen.hyves.nl/

Het glas is half vol

Versie 2 van onze vakantie in Noord-Holland:

- De tere huidjes onder ons, die van Job et moi, niet verbrand en nog niet eens zo veel hoeven smeren vanwege herfstweer.

- Er grenst een schitterend natuurreservaat aan de camping dat wij vrolijk doorkruiste met bolderkar op weg naar de Noordzee. Fijne work out!

- Het tenthuisje bleek basic edoch stijlvol ingericht met steigerhout. Hou ik wel van, dat simpele, ruige. Bovendien stonden we niet voor verrassingen. De foto's van de site kwamen precies overeen met de opzet en inrichting van het hele geval.

- Als een kind zo blij weer gevliegerd met de haren in de wind. Ook als een kind zo blij schelpjes gezocht. Van die ribbelexemplaren aan veters geregen. En klaar is uw ketting a 10 eurocent. Goedkoop en simpel maar mooi.

- In Noord-Holland scheen de zon meer dan in de rest van het land! Jawel, de middagen werden geregeld opgeleukt met een wazig zonnetje. Dat schijnt lekker door je roséglaasje.

- Genoten van gave hippe strandtenten in Bergen aan Zee. Nu niet die van Sissy Boy maar van O'Neill. Weer inspiratie opgedaan voor ons nieuwe of tweede huis.

- Pepijn heeft leren lopen, wat zeg ik, leren dansen tijdens de vakantie. Hij leerde namelijk eerder rondjes dansen dan in rechte lijn lopen. Rondjes draaien gaat 'm zo makkelijk af dat hij ook nog tijd vindt voor het heel schattig zwaaien met zijn in de lucht stekende handjes. Net een professionele danser. Ik zei het al eerder, Elvis en John Travolta, jullie verbleken met jullie zwoele bewegingen bij die van onze zoon.

- 's Avonds huppelen en dansen de konijntjes rond ons tenthuisje. Oké, lang niet zo goed als Peppie, maar toch een leuk gezicht. Ook het krekelgeluid ontbrak niet. En die hoort gewoon bij een vakantie. Zonder krekelgetjirp heb ik geen vakantie gehad.

- Heel mindfull de af- en was weer eens met de hand gedaan.

- Gelachen om de stacaravans met een bedachte (!) kitchy Parade-achtige aankleding van trendy Amsterdammers aan de ene kant (denk: Mexicaanse plastic tafelkleedjes, plastic bloemen, bloemengordijntjes, huilend zigeunertje aan de muur, hekken gemaakt van natuurlijk materiaal, vliegers als decoratie in de kamer) en de stacaravans met de niet-bedachte (!) maar recht uit het hart komende kitchy aankleding van de oudjes uit dezelfde contreien (denk: veel tuinkabouters afgewisseld door menneke Pis, kunstgras, satelietschoteltje, hekje, Africaantjes, porceleinen beeldjes in de vensterbank, haakwerkje op bijzettafel).

- Liefde is....tijdens de avonduurtjes gebroederlijk weer schouder aan schouder zitten met je lief, ieder één oortje in één oor om geluidloos (ivm de slapende kinderen in hetzelfde vertrek) tv te kunnen kijken. En dat ook nog eens op slechts een halve meter afstand van de kijkdoos, aangezien het snoertje van het koptelefoontje niet langer was. Zie je het voor je?

- Slechts twee uur rijden verwijderd van het thuishonk, waardoor we tijdens een buikgriepgolf in ons gezin en slechte weersomstandigheden, in een vloek en een zucht weer hoog en droog in Waalre zaten. Pfoei, wat lekker. Slapen in mijn eigen bed, met mijn eigen wc pot in de buurt.

Het glas is half leeg

Versie 1 van onze vakantie in Noord-Holland:
- Tenthuisje blijkt bij flinke westenwind gedurende de nachtelijke uurtjes te veranderen in klepperende droogtrommel. Het tentdoek is extra stevig maar ook extra luidruchtig met windkracht 7.

- Het luchtruim boven dat zelfde tentdoek wordt 's nachts én overdag gevuld door het gebrul van overscherende Boeings 747 die net langs onze scheerlijnen scheren, en dat elke tien minuten. Er zit nog net geen signaleringslamp van de landingsbaan op de nok van onze tent. Schiphol, International Airport! Heel fijn.

- De buren aan de linkerkant hebben een luidruchtige dochter met een verstandelijke handicap. Kan het meisje niks aan doen, maar de woede-aanvallen van onze peuterpuber vallen in het niet bij de hare.

- De buren aan de rechterkant zijn luidruchtige 'ouders' (die aanhalingstekens verklaar ik zo), die ik bijna voor kindermishandeling wil aangeven bij de politie als ik moeders door het tentdoek heen keihard hoor gillen tegen haar peuterzoon: "Brèèèndóóónnn, hou je kop, anders knijp ik je keel dicht!" En deze liefhebbende moeder bleek nog over een heel breed repertoire van dit soort uitlatingen te beschikken. Horrorfilms verwerk ik makkelijker. Spooky...

- Toilet in tenthuisje afwezig. Met mijn volle bewustzijn voor gekozen maar toch best lastig wanneer een buikgriep alle vier de gezinsleden velt. Dat betekende elk nachtelijk uur naar een emmer grijpen en meermalen in het pikkie donker door het duin bivakkeren op weg naar het toiletblok verder op. Ook het verschonen van het beddengoed, besmeurd met rose Fristi-puke (je krijgt 't in slechtere kleuren) van onze oudste behoorde tot de activiteiten.

- Driekwart van mijn garderobe (ik noem: bikini, korte broeken, frivole jurkjes, kaftans, zonnehoedjes etc) voor niks meegezeuld door de aanhoudende koude. De eerste anderhalve week is het kwik niet boven de 19 graden uitgekomen, met dieptepunten naar de 10 graden. Mijn altijd charmante fleecetrui was bittere noodzaak.

- Drie dagen niet kunnen lopen van de spierpijn in mijn kuiten door het voorttrekken van de bolderkar met aanzienlijk wegende inhoud (twee knullen, dekens, strandlakens, emmers, schepjes etc) door het duinlandschap richting zee.

- Van 13.00 uur tot 16.00 uur en 's avonds vanaf 20.00 uur aan huisje gekluisterd vanwege verplichte (mittag)Ruhe van de kleintjes. Heel belangrijk, anders word je de volgende dag op lastig gedrag getrakteerd. Hield in op kousevoeten door het op alle planken krakende en met alle deuren piepende tenthuisje. Weer geen tijd voor een goed gesprek tussen papa en mama.

Was een leuk experiment met glazen en water, maar volgend jaar zit ik weer hoog en droog op een zonzekere bestemming, in een hotel of huis! ;0) Zo, en nu een verfrissend slokkie water. Het is namelijk bloedheet sinds we weer zu hause zijn.

Fotoshoot Peppie

Lachend, nieuwsgierig en verlegen....

Pippi reinvented!

Gisteren scoorde ik een dvd van Pippi Langkous voor Job, die zwaar in de uitverkoop was. Mooi meegenomen, want die lijkt ouwe meuk maar is tijdloos. Vroeger keek ik altijd met super veel plezier naar dolle griet Pippi die alles durfde te doen, wat ik (en Anika en Tommie) niet durfde. Met Job op schoot keek ik vanochtend naar een aflevering. Ik zat hikkend van de lach op mijn stoel en mijn eigen ondeugende roodharige zat gebiologeerd te kijken naar de streken van Pippi (by the way, toen Job gisteren op Fiesta del Sol zag dat je bij een kraam je haren kon laten vlechten, wilde Job ook meteen... dus het had weinig gescheeld of hij had vanochtend mét rood haar én vlechten de dvd bekeken ;0) Pippi staat voor het pure kind en de mens, die zich niet laat leiden door 'wat hoort, wat moet, wat zogenaamd goed en verstandig is'. Pippi doet daarentegen stoute dingen, heeft humor, is beresterk (haar paard Witje optillen is peanuts), heeft wilskracht, redt het in haar eentje, geniet van de kleine en mooie dingen (zo kan ze met Anika en Tommie opgaan in de schoonheid van een stromend beekje) en heeft geld dat ze om zich heen strooit.... Zo willen we toch allemaal zijn? Ik heb Pippi herontdekt en wat mij betreft leren mijn jongens pure Pippistreken nooit af!

Het mysterie van de verdwenen sok

Wat is dat toch met sokken? Je stopt 2 sokken (een paar) in de was en er komt er 1 standaard uit.... Ra ra, hoe kan dat. Ik lijk verdorie Hans Klok wel! Binnenkort kan ik naar Vegas om met wapperende Nuon-haren de grote sokken-verdwijn-truc te doen en sloten geld te verdienen. En het mooie is, het gaat vanzelf. Ik hoef er geen technische hoogstandjes voor uit te voeren of vingervlug te zijn. Ik heb er ook geen jarenlange zware trainingsarbeid in hoeven stoppen. Nee, ik doe met een simpele handbeweging er 2 van een paar ín de (was- of droog)trommel, abacadabra, huup huup barbatruc, en haal er 1 uit! Ik heb nu welgeteld 6 eenzame sokken liggen, die wachten op de terugkomst van hun wederhelft. Vooral die kleine sokjes van Job en Pepijn hebben vaak te dealen met het rücksichtlose onaangekondigde vertrek van hun maatje. De jongentjes lopen noodgedwongen zonder sokken rond. Gelukkig is het dertig graden, maar ik vrees voor de regenachtige zomerweken, met snotterbellen tot gevolg. Ik heb als een ware Sherlock de trommel aan een nadere inspectie onderworpen. Er zitten geen onontdekte hoekjes in waarin de sokken kunnen verdwijnen. Ook kussenslopen en dekbedovertrokken keerden ik binnenstebuiten met nul resultaat. Wie het raadsel voor me kan oplossen mag me bellen op 06-SOKVERMIST!

Mollen en dollen

Mollen, dollen, tollen, hollen. Vier steekwoorden die de teambuilding aardig weergeven. Een paar shots (weinig van collega's om privacyredenen).

Teambuilding aan het strand

(Ergens in het Westen)

Ver weg boven zee

In de zeldzame pracht

Van een zomernacht

Gaf een ster mij een knipoog

En ontlokte ze mij een glimlach

Waarop zij dacht

Dat ik haar begreep

...Onvergetelijke anderhalve dag met collega's lachen en genieten... (Bergen aan Zee)

Foei foei foei

Speciaal voor Sophie trek ik het boetekleed aan. Shame on me. Een vakantieverslag van Gran Canaria beloven en dan twee maanden niks van me laten horen op mijn blog. Foei foei foei. Is mijn wangedrag minder erg als ik zeg dat ik heel druk ben geweest met andere creatieve processen?: boekie schrijven, foto-albums maken voor de jongetjes, zangnummertjes oefenen??? Voor heel even stond mijn blog onder aan mijn lijstje. Maar ik ben terug! Deze zomer ben ik weer van blogging party. U kunt altijd op mij rekenen.

Gran Canaria 2008

Alvast een paar impressies van onze week Vitamine D-shot op Gran Canaria. Verhaal volgt.

De onvermijdelijke opmars van de boeren

Dan heb je een man die van voetbal houdt. En dan vooral van het voetbal van PSV. Dan heb je twee jongetjes met die man gekregen. Dan heb je dus vette pech. Want de stylish verantwoorde kinderkamertjes in groen en blauw, worden stilletjes aan door de man vervuild met rood-witte prullaria. Dan heb je rood-witte sjaals, hemdjes, knuffelvosjes, notitieblokjes, potloden... Dan heb je nog net het rood-witte dekbed weten te weren... Dan draait je maag om.

Dan heb je een man die zoveel van PSV houdt. Maar dan heb je (hemel zij dank) een zoontje dat weinig interesse toont in mannen die achter een bal aan lopen. Datzelfde zoontje blijkt ook helemaal niet van rood-witte sjaals te houden (zonder manipulatie van ondergetende). Dan juich je diep van binnen van 'hoera hoera' - ipv 'boeruh boeruh'. Dan heb je tot je ontzetting een man die rücksichtlos alle opvoedregels aan de kant schuift en kindlief bedreigt met het feit dat 'Phoxy dat toch helemaal niet leuk zal vinden'. Het menneke is al bang van Zwieber in Dora-dvd's, laat staan van 3 meter hoge vosmascotte Phoxy. Waar gaat dit heen?

In de luren gelegd

Het was, tegen alle voorspellingen in, een stralende zonnige eerste Paasdag. Heerlijk eitje getikt met de mannen aan een vrolijk versierde Paastafel. Genoten van de buitenlucht en zonnestralen tijdens een wandeling. Kortom, ik had volop energie om naar een dubbel-beursje om de hoek te gaan: sieraden- en paraview beurs. Stoplicht op rood, stoplicht op groen. In Waalre is altijd wat te doen. De eerste beurs snel doorkruist, want deze was vooral gericht op de doe-het-zelf-sieraden. En aangezien ik mezelf één keer in mijn leven gillend gek heb meegemaakt, dat was bij het rijgen van priegelkraaltjes aan een draad, besloot ik me niet weer te wagen aan een zakje kralen. Dus liep ik weldra door naar de paraview beurs, alwaar het doordringend rook naar wierook (stemmingmakerij). Er bleken twee aurofotografiestands prominent aanwezig. En aangezien ik in een onoverwinnelijk vrolijke stemming verkeerde, liet ik me binnen welgeteld 20 seconden verleiden tot het maken van zo ene foto met uitleg. Al zittend legde ik mijn handen op twee sensoren, waarop dan huub huub barba truc via een fototoestel een kleurrijke foto van mijn persoon inclusief aura werd gefabriceerd. De kleuren om mij heen waren overheersend wit, blauw, lila, paars. Afijn, de uitleg volgde van een mevrouw die mij vertelde dat ze ook nog meer zag dan alleen een foto met aura. Ze was paranormaal begaafd. Om een lang verhaal kort te maken, ze zei me dingen die opvallend dicht bij de waarheid lagen en ik was dan ook aangenaam verrast door haar analyse. Ik was gevoelig, spiritueel, stond open voor mensen en voelde ze makkelijk aan en had ze snel door, was heel direct, had behoefte aan communicatie etc. Ik vond mezelf een behoorlijk leuk mens met mooie talenten in dit rapport ;0) Toen ik huppelend het gebouw verliet overwoog ik serieus om Job ook nog naar de beurs te slepen voor een aurafotootje, want kinderen (en huisdieren) 'deden' ze ook. Eenmaal thuis, met inmiddels dikke sneeuwwolken in de lucht, besloot ik op internet het fenomeen aurafotografie op te zoeken. Want er had zich tijdens de terugweg naar huis een flauw gevoel van wantrouwen van mij meester gemaakt. De desinteresse van de auramevrouw in mijn eigen terugkoppeling na haar relaas, en het tempo waarmee ze de volgende 'patient' (of slachtoffer) op haar stoel vroeg, had dat in mij los gemaakt. Conclusie na internetonderzoekje: Ben gewoon kei hard in de luren gelegd. Voor de geïnteresseerden: http://www.skepsis.nl/aura.html Wat voel ik mensen toch goed aan ;0).... 't Is een giller. Ben weer een ervaring rijker. Zie voorbeeld foto van een ander schaap. Is en blijft toch een vrolijke kleurrijke paasfoto van een beetje dom kuikentje, haha.

Onze cadeautjes! Dopey en Dwarsliggertje ;0)

Liefde is...

Lachen met je broertje in de wasmand...

Zoek de 7 verschillen

Job en Pepijn lijken echt als twee druppels water op mijn broertje en mij in onze vroege jeugd. Zo veel dat de gelijkenis ons ook nog erg verraste. Zoek de 7 verschillen.

Prettige Paashaas allemaal!

Ik doe aan...

Wanneer mensen mij bij een kennismaking vragen naar de sporten die ik uitoefen, dan moet ik de laatste jaren het antwoord schuldig blijven. Je ziet ze denken: "Wat een luilak, geen greintje conditie, competitie en ambitie in haar vezels!".

Tot 2005 was het nog niet zo erg met me gesteld. Ik was met enige regelmaat in de sportschool te vinden. Hardlopen op de loopband, tai bo'n (nu zoooo 'old school' maar toen hardstikke hip), steppen en crawlen in het zwembad. Ik deed het allemaal. Mét plezier. Ook haalde ik rond die tijd mijn golfvaardigheidsbewijs, na (te) lang zwoegen en zweten op techniek, waarbij ook een potje hersentraining (want theorie-examen) niet ontbrak. Ja ja, ik weet dat velen golf niet tot sportbeoefening rekenen, maar heus, het is toch echt een uitdaging voor je fysiek om 4 uur lang met een golftas om je schouders rond te zeulen, heuvel op en af. In de avonduren vermaakte ik mezelf op skeelers op de fietspaden in de buurt en tijdens de winter rauschte ik de berg af op skies.

Als kind heb ik zelfs zo ongeveer alle sporten uitgeprobeerd: tennis, hockey, turnen, schaatsen, cross country hardlopen, klassiek ballet, jazz ballet, showdans, volksdansen (niet doorvertellen), badmintonnen (shhhh). Ik geef toe, ik wisselde minder uit interesse voor de sporten van activiteit dan om interesse in het nieuwe outfitje. Ook de interesse in kleding zat er al vroeg in. Maar ik ben dus bottom line best een sportief type van nature.

En nu doe ik dus, op ontspannende yoga na, helemaal niks. Ik ben verworden tot een lanterfanter, een couch patatoe. Nee, correctie, fout! Want hoe kom ik anders aan spierballen op mijn armen waar de hulk trots op zou zijn (ahum ;0) en won ik niet lang geleden met gemak een wedstrijdje bierkrat tillen van mijn sporty en tien jaar jongere nichten? Hoe komt het dat ik moeite heb een beetje vet op de botten te kweken? Hoe komt het dat ik nog steeds met gemak de trap opren? Omdat ik minimaal 30 keer op een dag kniebuigingen maak (lego onder de bank vandaan zwiepen, etensresten van parketvloer afbikken, snotneus poetsen, knuffeldoekje oprapen, auto's krijten op straat, luier verwisselen). Kleine edoch niet onbelangrijke noot: Mijn nieuwe spijkerbroek van 200 euro was in 3 maanden tijd tot op het kniebot versleten. Lang leve de kniestukken en weg met de Seven van For All Mankind. Omdat ik zeker 50 keer op een dag respectievelijk 15 (Job) en 11 kilo (Pepijn) in mijn armen draag. Vaak met extra uitdaging: de trap! Omdat ik boodschappen wandelend doe, 30 kilo (zonder boodschappen) en 35 kilo (met boodschappen) onderwijl voortduwend. Omdat ik al fietsend de vogeltjes en bomen met de jongens bewonder, ook weer inclusief gewicht kids. Omdat ik op en neer sjees tussen huis, oppasmama, supermarkt, kantoor, doktoren, consultatiebureau. Omdat ik tegenwoordig (tja, het is even wennen, maar onvermijdelijk met twee jongetjes) voetbal op straat. Omdat ik dans op K3 in de woonkamer (minder wennen, gezien mijn ruime danservaring). Zo! Slotsom: De eerst volgende keer als men mij vraagt of ik sport dan is mijn antwoord volmondig: "Ja, ik doe aan kinderen!"

Carnavalpics

Nagekomen bericht: carnavalspics. Pipo Pino, Willie de Bij en Cowgirl.

You've got mail

We leven in het emailtijdperk. We mailen wat af, scannen snel, bewaren alleen de echt heel essentiële mailberichten, en deleten de rest om een ontploffende mailbox te voorkomen. Eigenlijk best jammer want zo gaat er ook veel hylarisch 'historisch' materiaal verloren. Uitwisseling van gedachten, belevenissen, ditjes en datjes met vrienden en vriendinnen lijken op het moment van schrijven vaak niet zo interessant om te bewaren. Maar decennia later is het toch potentieel materiaal voor vermakelijke leesuurtjes. Dat weet ik nu. Twintig, dertig jaar geleden 'pende' ik, zoals dat heette, met vriendinnetje X. We woonden immers een onmetelijke afstand van elkaar, wel 30 kilometer!!! Een afstand die je nu makkelijk tackelt om bijvoorbeeld een uurtje een kopje kof met kennis te drinken. Maar goed, toen moest die afstand overbrugd worden met brieven. Vriendin X is al weer jaren een nabije collega van me en zij bracht mijn brieven aan haar mee naar het werk. We hebben in een deuk gelegen (zoals we dat vroeger noemden). Een paar citaten, lees mee:

Op 18 jarige leeftijd schreef ik (let op het gevoel voor drama): "By the way, ik word helemaal niet goed van relaties. Een ingewikkeld voorbeeld: Jongen Y was vorig jaar verliefd op mij, maar ik niet op hem. Gevolg: STRESS. Nu was ik een tijd geleden verliefd op hem, maar hij niet meer op mij. Gevolg: STRESS. Ik kan het wel begrijpen dat je er misschien niks van snapt, want ik begrijp er zelf ook geen ene R... meer van. Hee, maakt jouw moeder je brieven ook altijd open voordat je ze zelf hebt gelezen? Mijne dus wel! Ik kan het haar wel 100x vertellen, maar ze luistert niet. Net een PEUTER!"

Een paar jaar eerder (let wederom op het drama in mijn leven en de filosofische en dynamische kijk op mijn toekomst): "Hè, hè, het is eindelijk weekend, want dat heb ik echt nodig. Ik ben namelijk overspannen aan het worden. Maar ik zal vannacht toch wel niet zo'n rust hebben, omdat een vriendje van Michiel hier logeert. Een geschreeuw joh, ze hebben het de hele tijd over Petje Pitamientje en zitten de reclame daarvan na te doen. Ze zijn denk ik vergeten, dat die reclame al lang achter de rug is! Heb jij dat ook wel 's, van "Zo, die zijn de deur uit?" (...) Ik moet komend jaar beslissen welke kant ik op ga, A of B. Ik kan de talen beter, maar met exacte vakken in je pakket kan je meer bereiken. Het is voor mij nog een vraag welke kant ik opga. Ik weet wel zo ongeveer wat ik wil worden (een paar):

1. Tolk

2. In een reisbureau werken

3. Bibliotecaresse (beheer over de bieb)

4. Of beheer over bejaardentehuis of hotel enzovoorts.

Vandaag zou ik eigenlijk naar de sauna gaan, maar ik mocht niet binnen. Waarom? Omdat blijkbaar de gezinssauna was afgeschaft. En daarvoor in de plaats was er gemengd (vrouwen en mannen). Daar ik nog niet echt een vrouwelijk (ahum) figuur heb, mocht ik niet binnen.. Nou de ballen en hou ze w..."

Is het warempel toch nog op meerdere fronten goed gekomen met mij:

Vent (check)

Verhouding met mijn moeder (check)

Geestelijke gemoedstoestand (check)

Baan (check)

Vrouwelijk figuur (mmm..??)

Goldilocks

Wie kent het sprookje van Goldilocks / Goudhaartje niet?

Job heeft een soort van kapperfobie. De laatste keer dat ie in de kapperstoel zat, schreeuwde hij de hele toko bij elkaar. Nog een geluk dat hij niet totaal verknipt (letterlijk en figuurlijk) naar buiten kwam. Sinds die laatste, voor hem blijkbaar redelijk traumatische ervaring ;0), zijn we niet meer geweest. Maar zoals een wijze voetbalheld wel eens zei: "Elk nadeel heb zijn voordeel." We hebben nu ontdekt dat Joppermans toch werkelijk over enige slag/krullen beschikt. Persoonlijk vind ik die vleugeltjes naast zijn oren muy schetig. Dus ik negeer vooralsnog zijn opmerking van laatst, wijzend naar die bewuste vleugeltjes: "Mama, ik wil geen meisje worden!"

Pino 1 jaar!

Er is er één jarig hoera hoera, dat kan je wel zien dat is .... Pino! Negen januari jl vierde we de eerste verjaardag van Pepijn. Alles kwam voorbij: een blij jongetje, slingers, ballonnen, een vlag, een feestmuts, 1 kaarsje, een taart, kadopapier, the family, het fototoestel van opa P, de mondharmonica van opa L. En het bleef nog lang onrustig in Waalre....(gnort)

Vrij gezellig

Sjaan gaat as vrijdag trouwen en dat hebben we met een negental meiden uitgebreid gevierd tijdens een preparty (alias vrijgezellendag). Thema was 'tut', nu J deze heerlijk burgerlijke stap gaat nemen met P. En getut hebben we! Na het as echtpaar en hun inboedel te hebben bestrooid en versierd met confetti, zijn we met het vrouwvolk gaan lunchen bij Pilkington's. Bij het Festoen in Vught heeft ieder voor het eerst van haar leven (en voor het merendeel ook voor het laatst) übertuttig een snoepkrans en bruidstaart gemaakt. Een uitbarsting van creativiteit, joligheid en zelfkastijding (de lijmpistolen werden angtaanjagend vaak tegen de vingers aan gedrukt door de glühweinconsumptie). De dag werd afgesloten in het kitscherige, maar erg gezellige D.I.T, in een aparte huiskamer in jaren 50 stijl (inclusief Heintje en droevig kijkend jongentje aan de muren). En toen werd de bruid weer losgelaten. Tot vrijdag, dan vindt het echte werk plaats.

Schemer

En zo ziet het er dan uit in de ochtendschemer. Wat wonen we toch op een prachtplek. Elke dag weer haal ik weer diep opgetogen adem bij een blik naar buiten.

Schone oogkes

Pepijntje is alweer bijna 1. Wat gaat de tijd toch hard. 't Is zo'n vrolijkerd. Met zulke schone oogkes. Een oogje werkt niet honderd procent, vandaar dat we die door het druppelen van het goede oog, moeten stimuleren. Voor nu heeft het toch wel wat, die dromerige blik. En in deze wereld is het ook wel eens handig om niet alles te zien en binnen te laten komen. Maar natuurlijk willen we heel graag dat Pepijn alles scherp gaat zien.

Junkie XL

En dan hoop je met je opvoeding, van gelimiteerd tv kijken, je kind niet te verliezen aan een Teletubbies- en tv-verslaving... Helaas, ik heb jammerlijk gefaald ;0)

Keutel en Brul

De een heeft een grote mond

Die hij veel te vaak laat horen

De ander poept zomaar op de grond

Dat kan me niet bekoren

Maar ja, 't zijn de vrienden mijn kind

Die moet ik in huis accepteren

Wat ik later van Jobjes maten vind

Dat zal de tijd wel leren

(Op de foto van links naar echts: Keutel het konijn, en Brul de leeuw, de vrienden die Job 's nachts vergezellen, nu nog in zijn bedje)

Winterse plaatjes

Zo begonnen we de kerstvakantie 2007. Een bijna witte Kerst. Plaatjes van het uitzicht vanuit ons huissie.

Boekie

Tijdens mijn zwangerschapsverlof van Pepijn schreef ik een blogje over mijn wens een boek te willen schrijven. In het koesteren van die wens ben ik niet alleen. Het schijnt dat een miljoen (!) Nederlanders diezelfde wens heeft. Ongelofelijk! Maar liefst 68% van de Nederlanders meent bovendien dat zijn of haar levensverhaal interessant genoeg is om er een boek over te schrijven. Zijn wij soms een stelletje arrogante exhibisionisten bij elkaar, dat we ons zelf en onze ervaringen zo bijzonder vinden om daar anderen deelgenoot van te maken? Of zijn we diep in ons hart allen op zoek naar die mooie wending aan ons leven en valt het schrijven van een boek onder de lijst zogenaamd-romantische-edoch-vaak-zeer-teleurstellende-acties te scharen? Zoals daar is het verhuizen naar Zuid-Frankrijk om een camping of bed & breakfast te beginnen. Meestal komen de gelukszoekers berooid en een illusie armer terug naar ons kikkerlandje. Mijn vent is het overigens maar moeilijk aan het verstand te peuteren dat het dagelijks wegschrobben van andermans remsporen in de wc-units op de camping niet zo heel erg gaaf is. Die ziet voorlopig alleen nog maar de zon schijnen en het kampvuur branden bij deze droom (hij wil elke week na het zien van het programma 'Ik vertrek' een camping in een zonnig land beginnen... ik wens hem veel succes). Zo'n andere zogenaamd romantische miskleun is het opzoeken van de jeugdliefde. Ook die liefde is grijzer, dikker en eigenaardiger geworden. En die spuuglok stond in de jaren 80 best hip, maar is nu opeens erg ouderwets in combinatie met het kale monnikenplekje op het achterhoofd (Heb mijn vent nog niet kunnen betrappen op deze reunionwens gelukkig ;0)

Of is schrijven echt zo leuk? Feit is dat er de laatste jaren een paar opvallende succesverhalen zijn te noemen van mensen die heel gewoon zijn en dachten, laat ik het eens proberen. Zo is er de doodgewone Engelse onderwijzers Joanne Rowling die de boeken over Harry Potter schreef en Sonja Bakker van de inmiddels befaamde dieetboeken, die haar 'doodgewone' noordhollandse imago meer dan koestert. Deze voorbeelden zullen vast inspireren en anderen aanzetten ook te schrijven, of het minimaal te wensen een boek te schrijven. Ook weten we dat mensen steeds makkelijker hun gevoelens en ervaringen in het openbaar te delen met anderen. Kijk maar eens naar de opkomst van de weblogs, zoals die van mij. Elke seconde wordt er ergens op deze aardkloot een nieuwe weblog aangemaakt. Of naar de hoeveelheid reality soaps (alhoewel de populariteit daarvan volgens mij sterk tanende is).

Anyway, ik zij de gek die ook de wens heeft een boek te schrijven. En ik ben er zelfs al een tijdje geleden mee begonnen. Ik dacht 'doe eens gek!'. Gestimuleerd door een vriendin die zelf boeken schrijft (die ook daadwerkelijk worden uitgegeven, de gelukspoeperd) heb ik het toetsenbord ter hand genomen. En leuk dat ik het vind! Dit kan niemand me alvast meer afpakken, al wordt het de grootste flater allertijden. Wie weet plaats ik in de eerste maanden van 2008 nog wel een klein voorproefje. Voor nu hou ik het onderwerp nog even geheim. Tot schrijfs!

Lieve Pepijn

Lieve Pepijn,
Bijna 12 maanden gingen voorbij sinds jouw komst. De vorige Kerst vierden we nog net met zijn drieën, terwijl jij nog gezellig mijn buik tot grote omvang deed opbollen. Tijdens de kerstviering deed ik een schietgebedje 'op een fijne bevalling en op een gezonde jongen'. Het gedicht van een dierbare collega ('Er wordt een jongetje verwacht') kon me tijdens de feestdagen tot tranen toe roeren. Een mooie emotionele tijd... En toen werd het jongetje geboren op 9 januari. Een vlekkeloze snelle bevalling. Je kwam eruit en opende je oogjes meteen. Bijna geen gehuil, wel een zachte blik in je ogen. Je keek ons onderzoekend aan. Alhoewel ik een kopie van je broer verwachtte te krijgen, was je qua uiterlijk en gedrag meteen een ander persoon. Wat prachtig om te zien dat jij ook weer een uniek mensje bent. Na de probleemloze zwangerschap en bevalling volgden tot mijn verdriet vier hele moeilijke maanden. In de eerste weken ging je steeds meer spugen en huilen. Jouw pijn en schreeuwen ging door merg en been. Ik voelde me compleet machteloos en moe. Wat wilde ik je graag weer omtoveren tot het rustige ventje dat de wereld net na zijn geboorte in zich opnam. Gelukkig voelde je je na die moeilijke maanden door oefeningen en behandelingen weer beter in je vel. Sterker nog, je ontwikkelde je tot een super vrolijk en actief ventje. Je fysieke ontwikkeling ging razend snel. In een mum van tijd draaide je je om, ging je staan en zitten. Weer een half jaar later blijk je ontzettend gek te zijn op muziek en swing je het dak eraf als je liedjes hoort. Je heupen zijn soepeler als die van Shakira en Elvis bij elkaar. Je gooit je arm omhoogt en straalt...straalt...straalt. Prachtig om te zien. De ondeugd schittert uit je ogen. "Jullie gaan met mij nog wat beleven!", lijk je te zeggen met je ietwat loenzende blik. Nu al ben je de titel 'de jonge onderzoeker' meer dan waardig. Alles wordt oraal onderzocht, betast en rond gesmeten. Er is leven in de brouwerij. Er lijkt een zorgeloos karaktertje in je te zitten. Wie had dat nou gedacht na die zorgelijke start? Je bent er beresterk uitgekomen. Ik hou van je in het diepst van mijn wezen. Laat ons maar een poepie ruiken in 2008, lieve Peppie. Knuffel in je nekje, je mama.

Lieve Job

Lieve Job,

Er is alweer een jaar voorbij en op een kinderleven is dat heel wat. Jobje, wat ben je toch een mooi en lief mannetje. In het begin van het jaar werd je broertje geboren en had je opeens gezelschap in huis. Af en toe vind je 'die kleine thermometer' maar lastig als hij jouw speelgoed afpakt, torens omgooit of je appelsappakje probeert te pikken. Maar minimaal even vaak zien wij wat broederliefde is. Je kan Pepijntje hemelzachte kusjes geven en als hij huilt dan wil je 'm met je grote 2-jarige lijfje onbeholpen troosten. Je bent heel stoer geworden in dit jaar. Vorig jaar vond je water nog maar eng. Maar op vakantie en bijvoorbeeld gisteren in het zwembad ben je een held in het water. Je gaat de engste glijbaan af en je wil zelluf zwemmen in de golven van het golfslagbad. Wanneer ik stiekem dan toch nog een hand onder je buik houdt en je trotse gezicht zie, ploeterend in het water, dan ben ik zo gelukkig om te zien dat jij zo gelukkig bent. Je praat ook honderduit en zegt zulke wijze dingen. Vaak weet je meer te onthouden en heb je veel beter oog voor detail dan je eigen volwassen ouders. Je verrast ons daar keer op keer mee. Je bent een ontzettend eigenwijs leergierig menneke. Met praten wil je soms ook nog sneller dan je mondje en gedachten aankunnen. Maar dat stotteren gaat vast over lieve vent. Op dit moment heb je maar één doel voor ogen, en dat is 3 jaar worden. Want dan mag je voetballen, zeg je zelf. Je kan niet wachten met groter groeien. Laatst vroeg je nog aan mij: "Mama, jij bent 3 he?" Het allergrootste compliment dat ik ooit heb ik gekregen ;0) Als ik je 's avonds naar bed breng en een boekje voorlees over de elfjes die de bladeren en de sneeuw laten dwarrelen en ik jouw dromerige gezichtje zie, dan ben ik de blijste mama van de hele wereld. Met je duimpje in je mond en vol verwondering luisterend, lig je daar dan in je 'slaslakje' (je slaapzak, jouw woordgrapje). Lieve schat, ik wens je alvast een fantastisch 2008 en ik hoop dat de 3 jaar je brengt waarop je hoopt. Kus van mama.

Elfen bestaan!

Ik heb het werkelijk waar bescheurd toen ik een digitale kaart binnenkreeg van mijn oom in Amerika. Met als gevolg dat ik het zowel van boven als van onder niet droog hield. Mijn vader, moeder, vent en ik-zij-de-gek omgeturnd tot hele blije springerige elfen! Vooral mijn vader ziet er erg droog uit als elf. Hij doet er namelijk ogenschijnlijk erg zijn best voor om zijn elfendansje goed uit te voeren. Dat gezicht! Zie: http://www.elfyourself.com/?id=1416643755 Conclusie: Elfen bestaan! Ik wist het wel!

Pakjesavond

We zijn allemaal weer zo gruwelijk verwend door de Sint. Job blij met fiets, duplo en garage. Pepijn blij met papier en zijn nieuwe hoofddeksel. Mama blij met een scherp gedicht. Papa blij met zijn nieuwe bijbaan als hulppiet. Opa en oma blij met het hele burgerlijke stel om hun heen.

Boomplantdag

De wereld is weer een klein boompje rijker. Een paar weken geleden plantten wij (Job hielp fantastisch mee) een boom ter ere van de geboorte van Pepijn. Een cadeautje van opa en oma W. Een paar impressies op de foto's.

Daar is zij

Ter herinnering aan lieve tante Mieke:

Ik sta aan de rand van het strand.

In de ochtend glijdt een zeilboot naar de oceaan.

Zij is schoonheid.

Zij is leven.

Ik kijk haar naar tot zij

achter de horizon verdwijnt.

Naast mij zegt iemand:

"Zij is weg."

Waarheen,

uit mijn gezichtsveld verdwenen,

dat is alles.

Zij draagt haar mast even hoog

en haar romp heeft nog altijd de kracht

om haar menselijke lading te dragen.

Haar verdwijning uit mijn gezichtsveld

is iets in mij, niet in haar.

En net op het ogenblik

dat iemand naast mij zegt:

"Zij is weg",

zijn er anderen die haar

aan de horizon zien verschijnen

en die vol vreugde roepen:

"Daar is zij."

Dat is de dood.

Vandaag bij de begrafenis voorgelezen door mama.

Brainwashing

James Blunt heeft een nieuwe hit: 1973. Niks aan de hand, zou je kunnen denken. Fout! Want die hit gaat over ene 'Simona'. En Simona is getting older. And her yourney has been etched on her skin! Het is dus helemaal over en uit met Simona. Ze is passé en een oud rimpelvel geworden. Elke ochtend in de auto op weg naar mijn werk knallen deze woorden keihard door de carrosserie en door mijn hersenpan, wanneer een of andere dj zich geroepen voelt om dit nummer te draaien. Absolute brainswashing is het. Ik mag blij zijn dat ik me niet totaal depressief tegen de slagbomen van de parkeergarage te pletter rij... Het enige wat helpt is het über-olijke 'Boom boom bailando' (even: bailando betekent niet 'slagboom') van Jan Smit er als afsluiter achter aan gooien.

Sms censuur

De snelspelling van sms maakt het me soms verrekte moeilijk om eens lekker van me af te 'lullen'. Het woord 'l-piep-l' bijvoorbeeld vertikt ie om te pakken, als aanloopje naar het werkwoord l-piep-llen. Je kan proberen wat je wil. Juk, jul, luk, kul. Al die kul trekt aan je voorbij op het display, maar het meest gebruikte drie-letter-woord weigert ie te spellen. Het werkwoord zelf wordt 'lukken', maar lukken doet het helemaal niet. 'Jullen' dan weer wel. Ooooit gehoord van het woord 'jullen'? Wie de betekenis er van kent mag me sms'n!

Naast een bron van frustratie is die snelspelling ook in sommige gevallen prachtig. Laatst wilde ik de naam van onze oppasmoeder, Monique, intoetsen. Dat werd 'mooiste'! Fantastisch toch, om als 'mooiste' in de sms-wereld door het leven te gaan? Helaas is 'Simone' gewoon recht toe recht aan 'Simone'. De afsluiting 'kus' wordt standaard omgedoopt tot 'jus'! Ik hou 'm er in de toekomst maar in denk ik. Want 'jus' is toch ook heerlijk? Dus als je het idee hebt een bak warm vet over je heen te krijgen, dan vind ik je dus eigenlijk best wel lief!

Willemijn

Aaaaahhh. Neeee he!? Lees ik net: "Annet Malherbe stopt met haar rol als Willemijn Lodewijkx in de comedieserie Gooische Vrouwen. De actrice wil zich meer concentreren op het toneel". Balen. Ze is zo hilarisch goed in Gooische Vrouwen. Willemijn, kan ik je nog overhalen met een vers gebakken appeltaartje of een paar nieuwe flitsende Nordic Walking-stokken? Toe nou.

Veldhuis en Kemper

Als je het minst verwacht, dan word je blij verrast. Dat heb ik weer eens gemerkt. Vorige week vrijdag ging ik met de man naar Freek de Jonge. Geen drol aan. Als ik drie keer geglimlacht heb, dan is het veel. En dan moet je weten dat ik van mijn omgeving elke keer weer te horen krijg dat ik veel (en sorry, ook hard, lach). Dan doe je het dus echt niet goed. Dan hoop je nog op genieten van de zang. Maar dat zat er ook niet in. Freek zong zo ontzettend hard, dat hij onverstaanbaar werd. En nu is hij al geen nachtegaaltje. Dus dat genieten-van-de-muziek-feest ging dus ook niet door. Daarentegen was ik een paar dagen later bij Veldhuis en Kemper in De Schalm in Veldhoven. Totaal onverwacht, mijn broertje had een kaartje te vergeven. Ik kende die gasten alleen van het lied 'Ik wou dat ik jou was (oid)' en ik had ze bij de Gouden Loekie uitreiking gezien toen ik live in de zaal zat. Maar zij kregen voor elkaar wat Freek niet voor elkaar kreeg. Het was Genieten met een grote G: Zang heerlijk, tweestemmig, mooie aansprekende teksten (ze leken voor mij geschreven), met ziel en zaligheid. Cabaret meesterlijk. Ik heb mijn inmiddels befaamde knetterlach vaak mogen laten horen. Decor minimalistisch. Er werd prachtig gewerkt met het licht. Komen ze in je buurt? Gaan!

Lollypop

Dolblij ben ik met de cd van Mika. Wat een lekkere 'plaat'. Die vent heeft een enorm groot bereik en brengt heel veel humor in zijn liedjes. De eerste keer dat ik 'm op de radio hoorde dacht ik dat ik naar Robbie Williams luisterde. Robbie en Mika hebben qua ironische zangstijl wel wat van elkaar weg. Ook Job kan helemaal los gaan bij Mika. Elke keer vraagt hij in de auto naar meer en zingt hij melodieus mee. "Lollypop" is zijn en mijn favoriet. Gewoon een gek nummer.

Het geheim

Verplichte kost is het boek The Secret. Alleen al omdat er zoveel over gesproken wordt de laatste tijd. Je kan geen krant openslaan en geen tv-programma bekijken of het gaat over het grote geheim. Mijn conclusie: De boodschap uit het boek die is omgedoopt tot 'the secret', wordt al duizenden jaren verkondigd. In de bijbel en velen daarop volgende boeken met een spirituele basis. Niet zoveel nieuws onder de zon dus. Het is wel een lekker toegankelijk, makkelijk leesbaar klein boekje. De grondgedachte dat je alles wat je aandacht (in negatieve of positieve zin) geeft groeit, geloof ik in de kern zeker wel. Ook het daarvan afgeleide advies dat je positief moet denken kan ik omarmen. Ook al is dat in sommige situaties heel lastig. Ik vind het alleen zo jammer dat het boek uitgaat van de absolute maakbaarheid van alles. Als je maar gelooft, visualiseert, dankbaar bent alsof datgene wat je wenst (een mooie liefde, een goede gezondheid, een groot huis, een prachtige carriere) al in je bezit is, dan krijg je datgene wat je wenst. Sorry... Ik denk dat het voor 90% heel erg helpt, vanuit de gedachte dat geloof en positiviteit mooie dingen aantrekt en je goed doet. Maar echt alles zomaar in de hand hebben? Ik kan er (nog) niet aan. Ook bezwaarlijk vind ik dat het boek heel erg gericht is op voorbeelden in materiële zin. Bah. Net alsof dat nou het hoogste goed is wat je kan bereiken. Erg Westers. Of denk ik nou veel te negatief? Wat vind jij? Deze week wel het concept op een aantal fronten toegepast. En zoals gehoopt liep mijn leventje heel soepel en kan ik niet anders zeggen dan dat ik me erg gelukkig voelde!

In de serie

In de serie grappige uitspraken van Joppermans: "Mama, ik heb een boertje gelaten met mijn billen!" Gisteren gehoord. Gnort.

De Thermometer

Nadat wij Pepijn wekenlang 'The Terminator' hebben genoemd, omdat hij al tijgerend alles verwoest wat op zijn pad komt, roept Job enthousiast, wanneer Pepijn de hoek om komt tijgeren met een niets ontziende blik in zijn ogen: "Kijk, daar heb je Pepijn De Thermometer!!!"

Reünie

't Is inmiddels 19 jaar geleden dat ik mijn eindexamen VWO deed op 't Joris in Eindhoven. Time flies when you're having fun... Maar afgelopen zaterdag leek het net alsof het niet eens zo lang geleden was. 't Joris College organiseerde een reünie, waardoor ik vrienden en vriendinnen van weleer weer tegen kwam. We hebben samen herinneringen opgehaald, door de gangen gestruind waar je bijna blindelings de weg nog weet, de foto's van docenten van vroeger en nu bekeken en bijgekletst met een aantal van hen die allemaal een stukje grijzer, kaler of dikker zijn geworden. Weer op de klassefoto in een even grote chaos als 2 decennia geleden. Conclusie: De school en de mensen veranderen door de jaren heen niet zo veel, alleen de buitenkant oogt wat geleefder. Sommige karakters zijn op zijn hoogst wat aangescherpt en bij anderen zijn de scherpe kantjes er juist van af. Inmiddels zijn we ook wel op zo'n leeftijd dat 'wat je doet' niet zo belangrijk meer is als toen we net afstudeerde, althans zo kijk ik er naar. Dus er was bijna geen sprake van stoerdoenerij, geblaat en gepoch. Heerlijk! Op de foto van links naar rechts Karin Ummels, Astrid Laarman, Petra van de Laar, ikzelf en Nicole Valk. Reunited.

En de laatste paar shots Turkey

Meer shots Turkey

Relaas 'all inclusive'

Terug van 12 dagen weggeweest. De reis naar Turkije, Alanya, heeft ons aangename warmte bezorgd. En daar waren we naar op zoek! Highlights:

* De heenreis was ronduit dramatisch. We zouden vliegen vanaf Eindhoven om 9.00 uur en moesten dus vroeg uit de veren. Maar uiteindelijk vlogen we pas om 19.30 uur vanaf Adam! Wat bleek? Het vliegtuig van Corendon werd aan de grond gehouden vanwege financieel juridische problemen. We werden na uren onzekerheid met een bus naar Schiphol vervoerd. Gelukkig heeft Job zich heel goed gehouden, doordat er nog een paar andere kleine kindjes waren om mee te spelen. De busreis was nieuw voor hem, dus daar genoot hij zelfs van. Compleet afgeragd kwamen we na een tweede busreis van 2 uur van Antalya naar Alanya aan in het hotel. Zucht. Het feit dat ons vliegtuig niet vloog werd nog uitvoerig aan de kaart gesteld in het Eindhovens Dagblad.

* Club Paradiso, inderdaad all inclusive tattoos, een variëteit aan dialecten en shagrokers.

* Gelukkig ook all inclusive goed en uitgebreid buffet, ruime familiekamer en fijn zwembad boven in het park met uitzicht op de bergen.

* Job heeft leren springen in het zwembad (met vleugeltjes aan). Geweldig vond hij het. Nog een keer nog een keer! Wij werden dus ook van de straat gehouden. Helemaal niet erg om af te koelen in een fris badje.

* Pepijn vordert in zijn kruippogingen. Hij gaat in een atletische klaar-voor-de-start houding staan. Alsof hij zo de 50 meter gaat sprinten. De sprint blijft alleen nog uit.

* Onze jongste telg wordt door de mannelijke (!) Turken helemaal dood geknuffeld. Ze willen 'm allemaal vasthouden. En hij maar lachen, de flirt. Een Turk bood 'm aan andere gasten te koop aan voor 10 euro (zo'n standaard grap). Zet 'r nog maar 8 nullen achter maistro, en dan kredde 'm nonnie!

* Ik ben weer eens afgezet door een Turk in een kledingwinkeltje, omdat ik absoluut geen afdinggave heb. Ik heb mezelf beloofd nooooit meer zelf af te dingen en afdingkoning Wilbert voortaan naar voren te schuiven.

* Wilbert werd steeds grijzer. Gezichtsbedrog. Hij kreeg een steeds bruinere knar waardoor het grijs meer afstak.

* Mijn beste tijd is geweest. Het is gedaan met de koopman. Smeren met factor 40 laat je niet gezellig kleuren.

* Job maakt een paar vriendjes en vriendinnetjes en speelt er vol overgave mee.

* De hotelgasten worden elke avond vermaakt door de one-man-show van Jobje die achtereenvolgens op zijn hakken en zijn tenen loopt, springt, op de grond gaat liggen, zijn borst vooruit steekt en er op trommelt, knipoogt met twee ogen tegelijkertijd, en een leeuwenbrul laat horen. Die moet iets in de showbizz gaan doen.

* Het leven van een moeder gaat niet altijd over rozen: Schommel tegen mijn harses aan gekregen in de Kids Club. Hoi!

* De animeer- uh animatiemeisjes komen vrijwel allen uit het oostblok. Van die tennis- en modellenmeisjes. Ach, ik gun het manlief.

* Drie keer naar het strand geweest. Flink hoge golven die Job met Wilbert samen heeft bedwongen. Voor het eerst in zwembroek in de zee, want daar was het in Zeeland met het koude weer niet van gekomen.

* Job houdt bij lekker eten waarvoor hij gevoerd wil worden, zijn snaveltje open als een jong vogeltje. Tjirp tjirp.

* We slapen onder een theedoek (vanwege de warmte), maar ik kan er maar niet aan wennen. Geef mij maar een Oostenrijks wintersportdekbedje.

* Paar boekies uitgelezen: 'Eckart notes' van Eckart Wintzen, 'Als het voorbij is' van Nicci French en 'Schaduwzuster' van Simone van der Vlugt. Geen hoogstaande literatuur, maar het las wel lekker weg.

* Lekker dansen 's avonds. Job doet enthousiast mee.

De accu is weer opgeladen. We kunnen de herfst en de winter door. En de wintersportbrochures zijn alweer aangevraagd. Eens kijken of de boys dit jaar ook mee kunnen sleeën, sneeuwpoppen maken en Job op de piste zijn eerste pflugstandjes kan uitproberen... Tips 'where 2 b' met kids, zijn altijd welkom.

The Terminator

Met zijn blik op oneindig, sleept hij zich voort. Kwijl over de kin, maaiend met zijn armen....verwoest hij alles. Zonder genade. Dierentuinen. Wagenparken. Treinsporen. Helikopters. Niets is hem te veel. Hij is sterk. En wordt nóg sterker! En groter. Nóg groter. Het is .... het is.... Pepijn The Terminator!!!

Rare concepten

Soms, op een onbewaakt ogenblik, besef ik opeens dat de wereld vol rare concepten zit. Zo ook vanochtend in de auto. Turend over de lange rij langzaam rijdende auto's voor me, ook wel file genaamd, bedacht ik me dat Nederland bedekt is met aan elkaar verbonden rare stroken teer met daarop tig witte streepjes, waarlangs aan weerszijden vaak tegelijkertijd velen blikken ijzer met wieletjes rijden. Daarin zitten dan mensen die zich allemaal braaf (uitzonderingen daargelaten) voortbewegen door middel van die blikken ijzer, in de waan onaantastbaar te zijn. En dat laatste denken vooral degenen die in de Hummers of andere lelijke monsters rijden. We gaan dan met zijn allen vervolgens naar her en der over Nederland (en de rest van de welvarende wereld) verspreide gebouwen, kantoren geheten, om vervolgens ons in een ander vreemd concept te storten, namelijk 'werken'. Wat zich de laatste 10 jaar vertaald in zitten achter computerschermen, rammelend met onze vingers op een toetsenbord. Vaak nog eens in een open kantoortuin, waardoor het concept me nog meer bevreemd. Want daar zitten we dan met zijn allen naar elkaar te mailen... 'Gewoon' bizar!

All inclusive

Ik ben overstag. Ik ga me overgeven. Ik ga me erin storten. We gaan 'all inclusive' op vakantie. Naar Turkije. Dat belooft een belevenis te worden, want er is zelfs iemand die er een boek over heeft geschreven. Door de huidige gezinssituatie gedwongen (och och wat erg, met het mes op de keel op vakantie ;0): twee zeer jonge ventjes in combi met twee niet meer zo jonge ouders. Lees: zwaar vermoeide, conditieloze, afgeragte piepeltjes. Onze analyse van deze all in vakantie...

All in:

- Armbandjes (de gehele vakantie gebrandmerkt)

- Tattoos (ik moet er nog snel een laten zetten: het Chinese teken voor 'all inclusive')

- Klappen bij de landing (klap 's in de handjes blij blij blij)

- Ligstoel bij zwembad confiskeren in de vroege ochtend door handdoekje leggen (niemand zeggen)

- Buffetbikken (en nog een bordje vol scheppen, en nog een bordje vol scheppen)

- Barbijten (dossss bierossss... 'oh nee, we zijn niet in spanje')

- Bingozaal (of kienzaal zo u wilt)

Maar ook, all in:

- vliegen vanaf Eindhoven (wat een wereldstad)

- 3 kamer appartement met eigen kamer voor de jongens (joechei, dat rekt de ochtendslaap toch minimaal met 15 minuten)

- entertainmentteam (voor onze enige echte leeuw Job, want Job is er momenteel intrinsiek van overtuigd een leeuw te zíjn en brult de hele dag)

- restaurantjes op steenworp afstand binnen resortgrenzen (geen gezoek met de kids naar een geschikte eettent)

- zon (wat is dat ook alweer?)

Ik vind het dus helemaal PAAARIMA!

PS. Het is me ten zeerste afgeraden om het boek voor of tijdens de vakantie te lezen. Toen ik de beschrijving las wist ik waarom. Brrrr.

Me Tarzan

Oma, you Jane?

Nagekomen foto's van het familieweekend (met dank aan Steven). Job is buitengewoon trots op zijn navel en showt 'm dan ook heel graag, gevraagd of ongevraagd. Wanneer glunderde ík ook al weer zo blij bij het zien van zoiets onogenlijks als mijn navel??? Ja ja, beste loglezertjes, dit lijkt een belachelijke en discutabele vraag.....maar het zijn de kleine dingen die het 'm doen. Dat toont Job maar weer eens aan ;0)

Bubbelen

Ik ben tegenswoordigs veelvuldig aan het bubbelen. En dan zit ik niet in een buuu-bel-baaad (Denk: Adele Bloemendaal), maar ben ik aan het zwieren, zwaaien en zingen op de nummers van Michael Bublé. Ultiem gelukkigmakend. Job en Pepijn zijn ook dol op de deunen van Bublé, want die vragen alsmaar om 'nog een keer mama' (Job) of lachen en dromen lief op mijn schouder mee (Pepijn). Bij nadere bestudering van het cd-hoesje kwam ik tot de ontdekking dat niet alleen de muziek maar ook de brenger himself prima te hebben is. Hier de tekst van van "Everything" die nu in de top 40 staat. Dit nummer mag eigenlijk niet ontbreken bij bruiloften, romantische diners, en andere speciale momenten die je deelt met allen die je dierbaar zijn:

You're a falling star,

You're the get away car.

You're the line in the sand when I go too far.

You're the swimming pool, on an August day.And you're the perfect thing to say.

And you play you're coy, but it's kinda cute.

Ah, when you smile at me you know exactly what you do.

Baby don't pretend, that you don't know it's true.

Cause you can see it when I look at you.

[Chorus:]

And in this crazy life, and through these crazy times

It's you, it's you,

You make me sing.

You're every line, you're every word, you're everything.

You're a carousel, you're a wishing well,

And you light me up, when you ring my bell.

You're a mystery, you're from outer space,

You're every minute of my everyday.

And I can't believe, that I'm your man,

And I get to kiss you baby just because I can.

Whatever comes our way, ah we'll see it through,

And you know that's what our love can do.

Hollands glorie

Kreeft en creuses - "weer een nieuwe mama!" (Job is verrukt over de alsmaar verrijzende golven in zee) - kleurig windmolentje - nog meer dromen over een huisje aan zee - Duitsers, veel Duitsers - kuilen, diepe kuilen - zweten in sauna, niet op het strand, strandtrap op strandtrap af (zelluuuf doen) - fotowedstrijdje tussen de mannen - superlieve en zorgende opa en oma - vroeg uit de veren ochtenden - Veere - poffertjes - olijke blije Peppie - duinlandschappen zooooh mooi - dansen in de regen aan de zee - laarsjes - zuidwester - iedereen groetende Job ("hiiii").

(een impressie van een week Zeeland, Burgh Haamstede: Wanneer is het weer vakantie??)

Lekkerste kontje van Ndl

Onlangs door "zeer objectieve" commissie uitgeroepen tot het lekkerste kontje van Nederland! Hij is top, die van Job!

Kippen in Köln

Afgelopen weekend was het weer tijd voor het jaarlijkse Kippenweekend. De kippen zijn een 8tal meiden die elkaar bij KPN tussen 1994 en 1998 leerden kennen. Wij kakelden en scharrelden als collega's heel wat af in die tijd. Vandaar de bijnaam 'kippen'. Elk jaar zien we elkaar tijdens een lang-weekend-weg. Ik vind het erg bijzonder om te zien dat we, ondanks dat we allen onsweegs zijn gegaan en nog maar 1 kip bij KPN werkt, toch nog een band hebben en hilarische weekenden beleven. Ook onze levens en karakters variëren enorm: van huisvrouw tot carriëretijger, van kinderloos tot 2 kids, van provinciaal tot cosmopoliet. Het enige dat we gemeenschappelijk hebben is het arbeidsverleden bij onze ex-werkgever. Dit weekend togen we nach Köln met slechts 1 doel: shop till we drop! Het zaterdagprogramma was daar geheel aan gewijd en tot mijn spijt ben ik de enige die niet geslaagd is. Nog geen unterhose kunnen vinden. De rest liep compleet uit of juist in balans door het sjouwen van alle tassen. Bij mij brandde het geld in mijn portemonnee....echter um sonst dus. Zondag waren we het toch aan onze stand verplicht om iets cultureels te doen: de dom en de altstadt. Onderbroken door een gebakspauze bij de conditorei, waar de chique Duitse oude dametjes met kilo's parelsnoer, hoedje en hoge hakken achter de rollator liepen. Volgend jaar wordt het Istanbul is al besloten!

Let's hyve!

Mien is met haar 37 jaar sinds een paar maanden op Hyves te vinden. En daarmee ben ik (en dit is objectief onderzocht!) de een-na-oudste hyver. Het is wel een mooi fenomeen. Heel easy vind je oude vrienden en klasgenoten terug. En voor je het weet krabbel je heen-en-weer. Ook de interne communicatie bij mijn werkgever gaat deels via the 'underground' hyveskrabbels. De koffie-automaat en het rokershok hebben serieuze concurrentie gekregen met de komst van Hyves. Het is met Hyves mogelijk om ook speciale Hyvesgroepen in te stellen. Recentelijk is voor mij en een aantal collega's de Hyves freehugs4u-site ingericht. Bestemd voor allen die met alle liefde een free hug weggeven. Want, en dat is ons credo: Er mag meer geknuffeld worden. Met de buiken tegen elkaar ;0) Zie http://swittgen.hyves.nl/ Op de foto professioneel freehugger Geer met Penelopie, op de piste van Val Thorens! That's where it all started!

Familieweekend 2007

Elk jaar wordt er traditiegetrouw een familieweekend met de Wittgens doorgebracht. Alle broers en de zus van mijn vader, plus kinderen en aanhang, plus kleinkinderen, brengen samen de tijd door rondom kampvuur, tent en stapels Privé's en Story's ('t is een intellectuele familie). Afgelopen weekend was het weer zo ver. Dit keer kampeerden we op de Hertenwei in Lage Mierde. Wij zaten gelukkig in een bungalow met die twee kleine hummels van ons. Wat een geluk, want de helft van het weekend kwam het met bakken naar beneden. Zaterdagavond verstoorden we de nachtrust van de andere campinggasten door onze gitaren en keeltjes close harmony te laten weerklinken in de nacht (ahum). Superrr gezellig. De Kelly Family is er niks bij. Op zondag ging de zon uiteindelijk wel schijnen, waarop Job alle frisse en fruitige jonge nichten van me rondom de navel en borststreek ging inspecteren. Dat kan nog als zo'n lief naïef 2-jarig ventje.... We hebben het bescheurd. Hij was ook bijzonder trots op zijn eigen navel en die werd dan ook veelvuldig ontbloot en geshowd. Een paar impressies van het weekend op de foto's.

Bruiloft Ernie

Charlie's Angels (bruiloft van Ernie). Charlie ontbreekt helaas. Slechts 1 missie: LOL! Feestje met mijn directe collega's van het mtm.

Droomhuis

Alhoewel ik me elke dag meer realiseer dat het van mij allemaal niet groter, meer, mooier en beter moet, koester ik stilletjes aan één wens.... Ik zou dolgraag in een huis willen wonen van hout, aan zee, op een duin en mét een veranda. Zoals je ze ook wel ziet in de noordelijke staten van Amerika. Voor zo'n huis geef ik onze stek aan de groene weide op. Klein beetje jammer is het dat Waalre aan Zee pas na een miljoen jaar klimaatverandering realiteit is...

Groeten uit ...

Ik doe sinds twee maanden aan postcrossing. Een nieuw fenomeen waarbij mensen over de hele wereld elkaar kaarten toesturen. Je vraagt via internet een adres aan van iemand die zich ook voor postcrossing heeft ingeschreven, stuurt deze persoon een kaart, de ontvanger van je kaart meldt de ontvangst van de kaart weer via internet, waarna iemand anders jouw adres weer krijgt om een kaart naar te versturen. Op deze manier heb ik al een aantal kaarten ontvangen uit bijvoorbeeld Duitsland en Portugal. Zelf heb ik kaarten verzonden naar de USA, Finland, Duitsland en België. Super leuk concept. Zie ook mijn history map hierboven. Het blijft een verrassing van wie en van waar je een kaart ontvangt. In profielen kan je nadere info vinden over de zender of ontvanger van de kaarten. Echt een aanrader voor mensen die postzegels of ansichtkaarten verzamelen of voor hen die het gewoon leuk vinden om post te sturen en te ontvangen, zoals ondergetekende. Zie http://www.postcrossing.com

Smiley

Pepijn lacht verrukt naar Winnie good old Pooh. Zijn lievelingsknuffel. Jammer dat ie niet scherp is (de foto dan...). Komt omdat ik op mijn beurt weer helemaal van het padje raak bij het zien van zoveel lol en liefde.

Dance with the stars

Dancing with the stars, maar dan anders. Dat deed ons ventje Pepijn op 29 april. Toen werd hij, zoals al eerder aangekondigd, gedoopt. Het was een mooie viering en extra speciaal omdat het onze trouwdag was. De zon scheen als in een droom prachtig door de ramen van de kerk. De sfeer was daarom helemaal top. Ik probeerde (let op de bewoording 'probeerde') het geheel op te luisteren door twee nummers te zingen. Bij Job had ik dat ook gedaan en ik kon natuurlijk bij Pepijn niet achterblijven. Dat was nog best lastig met een bende peuters en kleuters rennend om je heen, onder aanvoering van belhamel Job. Zelfs het altaar was niet veilig voor hen. Een liedje was een slaapliedje, waar de tekst 'dance with the stars' in voorkwam. Helemaal van deze tijd dus ;0) Een impressie van de doopviering op de foto's en de tekst van een van de liedjes.

My precious one, my tiny one

Lay down your pretty head

My dearest one, my sleepy one

It's time to go to bed

My precious one, my darling one

Don't let your lashes weep

My cherished one, my weary one

It's time to go to sleep

Just bow your head

And give your cares to me

Just close your eyes

And fall into the sweetest dream

Cuz in my loving arms

You're safe as you will ever be

So hush my dear and sleep

And in your dreams

You'll ride on angels' wings

Dance with the stars

And touch the face of God

And if you should awake

My precious one, my tiny one

I'll kiss your little cheek

And underneath the smiling moon

I'll sing you back to sleep

Bouwvakker of kunstenaar?

Een zwoele zomeravond. Wij zijn in de tuin en in de keuken aan het werk. Job houdt zich op in de woonkamer en heeft overduidelijk lol, want we horen hem de hele tijd schateren en 'leeeeuk' zeggen. Op een gegeven moment kunnen we onze nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en gaan we eens bekijken wat Job dan wel zo 'leeeeuk' vindt. Ook wij komen niet meer bij van het lachen als we het bouwwerk slash kunstwerk van Job aanschouwen. Jobje heeft al zijn speelgoed op elkaar gestapeld. Zelfs zijn houten fietsje heeft hij zonder ongelukken zo ongeveer op de top gedropt. Wij vinden het knap! Wat zal deze boef worden later? Bouwvakker? Kunstenaar?

Dichtbij

Pepijn van dichtbij... Is ie niet cute, zei de trotse moeder.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben, is Pepijn verwoed aan het oefenen met omdraaien en pruttelen (= praten). Na anderhalve dag een beetje tobben, voelt hij zich nu helemaal toppie.

123...ik zie de eitjes nie...

Uuuh...wel natuurlijk! Job tijdens Expeditie Ei. Hij heeft genoooooten van het zoeken naar de eitjes. En wij met en van hem. Volgend jaar mag de paashaas weer langskomen!

Prettige Paashaas!

Ik wens jullie allemaal een hele fijne Paasdagen. Let spring begin! Hier een shot van vanochtend 8.00 uur op ons terras: De tuinierklompen van Wilbert met kleurrijke paasvulling. Degene die deze eieren nog durft op te eten, krijgt van mij 50 euro.

Diep

Inge Diepman en haar vriendin Sylia de Graaf schreven het boek "Diep". Dat boek gaat over de tv-presentator Britt die getrouwd is met Paula. De twee vrouwen willen graag een broer of zus voor hun dochter Ingeborg, maar makkelijk gaat dat niet. Op ontroerende en humoristische wijze doen Paula en Britt beurtelings verslag van de lange weg naar de zwangerschap die uitmondt in de te vroege geboorte van hun zoon. De zo gewenste David leeft slechts 5 weken, gedurende die hartverscheurende periode wordt hun leven op zijn kop gezet, net als hun huis, dat wordt verbouwd.

Het boek is gebaseerd op hun eigen ervaring en is super pakkend geschreven. Ik las het in 1 dag uit. Het onroerde mij enorm. Kopen dus!

Sleeping beauty en Duimelotje

Hoera! Vlag uit! Trompetgeschal! Polonaise. Het is zover. Pepijn slaapt door! Afgelopen weekend sliep hij al door tot 07.00 uur en vanochtend zelfs tot 08.00 uur. Houden zo. Andere nieuwe ontwikkeling is dat hij duimt. Zijn linkerduim is favoriet. Deze twee ontwikkelingen zouden zomaar verband kunnen houden met elkaar.

Verschillende gezichten

Pepijntje lacht sinds een tweetal weken. Ook kan hij heeeeel serieus alles in zijn omgeving in zich opnemen. Twee bewijzen van de verschillende gezichten van het ventje.

Toets d'n twidde

Neeeeh, ik heb het hier niet over Prins Carnaval, maar over de concurrent en beoogd opvolger van mondharmonica-virtuoos Toets Tielemans himself! Toets, eat your heart out!

Roos

En we zijn weer een kleine kabouter in de familie rijker: Roos. Genoemd naar (overgroot)oma. Roos is het dochtertje van neef Marijn en Liesbeth. Ze is 2 weken eerder dan uitgerekend op de wereld gekomen en weegt 6 pond. Via het roddelcircuit is tot mij gekomen dat ze lang (!) donker haar heeft en klein van stuk is. Ze heeft dus meer haar dan haar papa ;0) Op de foto is haar donkere coupe nog verborgen onder het mutsje. Marijn en Liesbeth, ontzettend gefeliciteerd met jullie meisje.

Bijzondere dag: 29 april

29 April is een zeer bijzondere dag voor ons. Zeven jaar geleden trouwden we op die dag, vierde ik mijn 30e verjaardag en was het Koninginnedag. Dit jaar is het weer om drie redenen feest die dag:

1. Onze Pepijn wordt gedoopt in exact hetzelfde kerkje (oude Willibrorduskerkje) als waar we getrouwd zijn. We hebben daar nog voor het Mariabeeld gebeden in de hoop ooit een kindje te krijgen. We wisten toen al dat dat een moeilijke klus zou worden.

2. Daarbij mogen we op die dag trots zijn op het bereiken van de 7-jarige trouwdag, en dit zonder al te veel kleerscheuren.

3. En tot slot word ik .... (je wordt oooouder mama) .... 37.

Het getal 7 staat centraal (2007, 7 jaar getrouwd, 37 jaar, 9 min 2 - van 29 - is 7). En laat dat nu weer het heilige getal zijn! Het kan niet anders of dit wordt een zeer mooie dag.

Neef in velle oosten

Mijn neef Pieter Paul houdt een blog bij over zijn avonturen in het 'velle' oosten. Hij woont een aantal hilarische maanden in Hong Kong voor zijn studie investment banking (oid). Ik heb al menig lachsalvo laten horen bij het lezen van zijn stukjes over bijvoorbeeld de paardenrennen, karaoke, giftige kogelvis en het dolby surround concert in capsule-hotelkamertjes. Benieuwd? http://www.ppwittgen.waarbenjij.nu

Blauwe druifjes in de sneeuw

Dan is het lente en dan is het weer winter. Fotootje vanochtend genomen in onze tuin.

Meeste dromen bedrog?

Dromen bedrog? Dacht het niet... Ik word de laatste week nogal bezig gehouden door mijn dromen. Eerst had ik een bizarre droom waarin ik naakt op kantoor ging lunchen (en al mijn collega's maar raar naar me kijken, vind je het vreemd???). En vervolgens had ik een paar nachten later een heftige nachtmerrie. En die heb ik (gelukkig) vrijwel nooit. In deze droom ging water wild borrelen en koken als ik dichtbij kwam, bijvoorbeeld in de wasbak. Beide dromen maakten erg veel indruk op me. Vandaar dat ik vandaag een boekje met dromenuitleg uit de kast heb geplukt, op zoek naar een verklaring.

In mijn speurtocht vond ik het volgende:
Dromen over naakt zijn heeft niets te maken met seks (god zij dank, dat maakt het wat minder 'one flew over de cuckoo's nest'). Zulke dromen wijzen op emotionele gevoeligheid of kwetsbaarheid. Misschien probeer je anders te zijn dan je in werkelijkheid bent of heb je het gevoel dat je je zwakke kanten hebt laten zien.
Dromen over voedsel (ik ging een broodje eten nietwaar) symboliseren verzorging en kunnen wijzen op inhalig gedrag of gevoelens van verwaarlozing.
Dromen over water zijn vaak verbonden met emoties. Een droom waarin je rustig in warm water drijft, kan wijzen op een leven dat in het algemeen bevredigend is. Een droom waarin je in een ruwe zee ligt en bang bent te verdrinken, wijst hoogstwaarschijnlijk op enige onzekerheid.
Verder las ik dat slaapgebrek nachtmerries kan veroorzaken.

Voor mij werd alles klip en klaar door bovenstaande verklaringen. Allereerst het naakt zijn: Ik ben op dit moment onwijs emotioneel gevoelig en voel ik me kwetsbaar door de geboorte van Pepijn en alles er omheen. Daar schreef ik al eerder over. En dat komt het meest doordat ik inderdaad het idee heb nu mijn zwakke kanten te laten zien. Ik wil perfect zijn als moeder, maar ben het niet. Ik wil de liefdevolle vrouw zijn, maar dat kan ik niet altijd zijn door de focus op de kids. Ik wil ook nog een leuke vriendin zijn voor mijn vrienden, terwijl ik amper de tijd of puf heb om iemand te bellen, laat staan om af te spreken. En als klap op de vuurpijl baal ik er weer van dat ik dit weer allemaal wil.
Het eten staat voor verzorging. Warempel, dé taak numero uno van mij op dit moment. Verder duidt het in mijn ogen op verwaarlozing van mezelf. Ik mag blij zijn als ik voor twee uur 's middags onder de douche sta en eten moet snel-snel-snel want een lief klein mannetje heeft net altijd tegelijkertijd met mama honger. Klinkt dramatisch, maar dat is het natuurlijk niet.
Het kokende water uit de nachtmerrie is ook duidelijk te verklaren. Mijn gevoelens koken. Het wil er allemaal uit.
De reden waarom deze wijsheid tot mij is gekomen in een nachtmerrie is ook duidelijk: slaapgebrek. Wat een verrassing in deze fase van jong-ouderschap.

Best handig dat boekje over dromen. Het drukt me weer eens op de feiten. Maar bij deze heb ik ook besloten dat het nu eens over moet zijn met dat gezever en gezeur van me. Vanaf vandaag ga ik vooral weer de mooie dingen zien en genieten. De tip van Marieke als reactie op mijn vorige blogje is zo gek nog niet. Let's sing: "Girls just wanna have fun"! Deze 'girl' voorop.

PS 1. Jaja, ik zie mezelf, alhoewel ik tegen de 40 begin aan te schurken, nog steeds als girl, dat is ook nog een psychologische analyse waard haha.

PS. 2. Tijdens mijn lunch kwam ik heel gezellie de meneer op de foto tegen ;0) Was ik toch niet alleen cuckoo.

PS. 3. Mooi gedicht van Samuel Taylor Coleridge (1772 - 1834) over dromen:
Stel dat je sliep
en dat je in je slaap droomde,
en dat je in je droom naar de hemel ging,
en dat je daar een prachtige exotische bloem plukte,
en dat je wakker werd en de bloem in je hand hield?
Stel je voor.

True colors

Dit liedje zingt de laatste tijd continu rond in mijn hoofd. Een beetje triestig maar met een hele hoopvolle mooie boodschap.

You with the sad eyes
Dont be discouraged

Oh I realize

Its hard to take courage

In a world full of people
You can lose sight of it all

And the darkness inside you

Can make you feel so small

But I see your true colors

Shining through

I see your true colors

and thats why I love you

So dont be afraid to let them show

Your true colors

True colors are beautiful,

Like a rainbow

Show me a smile then,

Dont be unhappy, cant remember

When I last saw you laughing

If this world makes you crazy

And youve taken all you can bear

You call me up

Because you know Ill be there

And Ill see your true colors

Shining through

I see your true colors

And thats why I love you

So dont be afraid to let them show

Your true colors

True colors are beautiful,

Like a rainbow

(when I last saw you laughing)

If this world makes you crazy

And youve taken all you can bear

You call me up

Because you know Ill be there

And Ill see your true colors

Shining throughI see your true colors

And thats why I love you

So dont be afraid to let them show

Your true colors

True colors

True colors

Shining throughI see your true colors

And thats why I love you

So dont be afraid to let them show

Your true colors

True colors are beautiful,

Like a rainbow

Edelsteenmassage

Gisteren was mijn moeder zo lief om een schoonheidsbehandeling die ze had geboekt voor zichzelf aan mij te schenken. Daar was ik aan toe. Niet alleen om aan schoonheid te winnen (de grijze wallen hangen tot aan mijn tenen en de hoeveelheid rimpels is de afgelopen maand in het kwadraat toegenomen) maar ook, vooral ook, om te kunnen relaxen. Willemien, de schoonheidsspecialiste, had edelsteenmassage aan haar service toegevoegd. Ik mocht een edelsteen op het oog uit kiezen en die steen zou ze dan gebruiken voor de betreffende massage. Je schijnt intuitief voor de steen te kiezen die je op dat moment nodig hebt. Ik koos voor een mooie groene steen, jade naar later bleek. Jade vermindert stress, vergroot de eigenliefde, vermindert prikkelbaarheid, brengt geluk, beschermt en zuivert en brengt emoties in evenwicht. De massage was subliem! Je denkt dat stenen koud en hard zijn, maar in de combi met olie zijn ze warm en zacht. Helemaal super. Dit recept wordt in mei herhaald. I'm hooked.

Neil

In het rijtje foute dingen waar ik van hou, staat momenteel met stip op 1: Neil Diamond! De populaire zanger uit de jaren '70, toen ik als klein ukkie boven aan de trap de feesten van mijn ouders probeerde mee te pikken en Neil met zijn warme stem de avond muzikaal begeleidde. "Toem toem toem toem toemmm....what a beautiful noise....coming up from the streets". Toen ik de beste man grijs en verlept, maar nog steeds met bijzonder zwoele stem, bij Oprah zag optreden, had ik een missie: de cd met de "Best of" on-mid-de-lijk scoren. De missie was weldra geslaagd en nu zet ik de enkele keer dat ik alleen in de auto zit de muziek lekker hard om mee te bleren met "september morn" en "you don't bring me flowers anymore". En dan ben ik weer even een kleine uk in nachthemd die stiekem boven aan de trap zit te genieten. Overigens ben ik er onlangs achter gekomen dat ik niet de enige dertiger ben die Neil een held vind...he Mariska?

You dont bring me flowers

You dont sing me love songs

You hardly talk to me anymore

When I come thru the door

At the end of the day

I remember when

You couldnt wait to love me

Used to hate to leave me

Now after lovin me late at night

When its good for you

And youre feelin alright

Well you just roll over

And turn out the light

And you dont bring me flowers anymore

It used to be so natural

To talk about forever

But used to bes dont count anymore

They just lay on the floor

til we sweep them away

And baby, I remember

All the things you taught me

I learned how to laugh

And I learned how to cry

Well I learned how to love

Even learned how to lie

Youd think I could learn

How to tell you goodbye

cause you dont bring me flowers anymore

Paarse hyacint

Job loopt naar de paarse hyacint in het potje op de vensterbank en wijst er naar. Opa, die dit kleine jongetje van 23 maanden een educatieve kleurenles wil geven maar 't niet al te moeilijk wil maken: "Ja Job, die is blauw". Waarop Job nog eens naar de hyacint kijkt en verongelijkt roept: "Nee, paaaaaaars". Domme opa toch!

Progressie

Het lijkt met Pepijn wat beter te gaan na twee behandelingen bij de osteopaat. Het spugen is niet meer buitensporig en met veel kracht en hij is ook wat rustiger. De voorkeurshouding is erg hardnekkig, maar ik doe geregeld oefeningen met hem. Hier een recent fotootje van het knaapje. Hij kijkt wat verschrikt, maar hij ziet mij... Dat verklaart een boel waarschijnlijk.

Kuifje

Hee, wat vinden jullie van ons Kuifje? Job is heutezutage helemaal stoerrrr, want hij gebruikt GEL! Met 1 vingertje haalt hij vakkundig een kloddertje uit het potje en dat frummelt ie dan in zijn nog altijd slappe babyhaar. Okee, ik help hem bij deze metamorfose tot de stripheld. Je wilt toch dat je kind niet voor l-u-l loopt a la "There's something about Mary" (de filmkenners weten wat ik bedoel). Hier is Job overigens bezig met Memory. Serious business dus.

Klein lamaatje

Pepijntje heeft wat weg van een lamaatje. Niet een dalai lamaatje, alhoewel hij veel wijzer is dan wij volgens mij. Ook geen lama die ons door improvisatie en acteertalent aan het lachen maakt, zoals de lama's in het tv-programma. Nee, meer een lamaatje als dat beestje, veel voorkomend in Zuid-Amerikaanse landen, dat nogal van de spugelarij is. Ik doe er een beetje lacherig om, maar het is níet leuk. Vooral voor hem niet, maar ook voor ons niet. De arme tobberd spuugt geregeld de helft van zijn voeding weer in zijn slab, in mijn nek of in de bank. Ook uren na een voeding komt er nog van dat 'gezellige' zuur naar boven uit zijn maagje. En daar moet ie dan, heel begrijpelijk, erg om huilen. Het is een beetje om moedeloos van te worden, want het is in de loop van de tijd alleen maar erger geworden. Aanstaande zaterdag ga ik daarom naar een osteopaat, in de hoop dat die het mannetje van het spugen af kan helpen of het minimaal flink kan verminderen. In mijn omgeving heb ik een aantal goede ervaringen vernomen van een osteopaat, maar ik heb er zelf nog nooit een eerder bezocht. Wordt vervolgd.

Update Pepijn

Het is al weer een tijdje geleden dat ik foto's van onze newborn plaatste. Inmiddels is Pepijn 5,5 week jong en een flink kereltje aan het worden. Alhoewel hij veel spuugt, blijft er nog genoeg mamamelk in zijn lijfje zitten om hem vetter te mesten. Hij kijkt al veel meer in de rondte. Volgt de mobiel bijvoorbeeld met veel aandacht. Bij deze dan twee foto's van onze wakkere jongen! De slab zal voorlopig wel zijn klederdracht zijn vanwege het vele spugen...jammer van die mooie kleertjes. Maar echt waar, ze zitten er onder!

Schele

Vorige week maandag nam ik me voor mijn lenzen eens heel goed schoon te maken. Ik had last van rode ogen door de nachten met weinig slaap. Vieze lenzen helpen niet mee om die rode ogen te ontlasten. Dus ik aan de slag... Een beetje te fanatiek en hardhandig naar bleek. Krak, mijn linker lens als twee scherven tussen mijn vingers. Hándig, als je -13 hebt! Ik had wel nog een zachte lens als reserve achter de hand, maar die corrigeert slechts tot -8. Dus dan kijk ik nog scheel. Bovendien is het een raar gevoel om in je ene oog een harde en in je andere oog een zachte lens te hebben zitten. Daarom loop ik, geheel tegen mijn principes in, al ruim een week met een BRIL. Een Beee - Errrr - Ieeeh - Elllll dus. Ik, die met mijn 14e jaar mijn eerste lenzen als een godsgeschenk ontvangen heb. Ik, die 20 jaar lang weigerde om ook maar een bril (voor in geval van nood) aan te schaffen. Ik, die ooit op weg van lagere school naar huis mijn bril woedend vertrapte toen ik weeeer werd uitgescholden voor 'schele'. En wat schetst mijn verbazing? Iedereen die ik zie, althans velen, zeggen dat de bril heel goed staat. Dat ik er zo fit en fris uitzie. Dat ik intelligent (dit vind ik een twijfelachtige -> hier ga ik ze bijna niet meer geloven) oog! En wat schetst nog meer mijn verbazing? De eerste dag liep ik nog met gebogen hoofd door het dorp, maar nu durf ik mensen zelfs recht aan te kijken en ben ik totaal gewend aan het bouwwerk op mijn neus. Ik ga echt mijn lenzen wel weer dragen als de linker besteld en binnen is. Maar het is wel grappig te constateren dat andermans en mijn eigen reactie heel anders zijn op de brildragerij dan ik had verwacht. (Dank aan ieder die de afgelopen week een leugentje heeft willen vertellen, om mij happy te houden). En neen, ik ga geen afbeelding plaatsen met foto van mijzelf met bril. Dat gaat echt te ver.

Snurkerd

Wat een ontzettende snurkerd cq slaperd ben ik toch. Zet ik hier onder dat ik bijna 3000 bezoekers heb, zit ik daar toch even langs met 700 stuks bezoekers. Het zijn er 2300. Geen mooie mijlpaal dus. Spuug de taart maar weer uit!

3000 bezoekers!

Vandaag zal mijn weblog bezocht worden door de 3000ste bezoeker. Toch een klein feestje waard. Het boeit me op zich niet hoeveel bezoekers er komen, omdat ik deze weblog vooral voor mezelf heb: een beetje mijn ding van me afschrijven. Het is een soort van semi-creatieve uitlaatklep. Maar toch... Mijn site wordt gemiddeld door 17 bezoekers per dag bekeken. Die blijven er gemiddeld ongeveer een minuut. Deze week zijn er 120 mensen langs geweest. Hoe langer ik de blog heb, hoe meer er komen namelijk. Ben jij de 3000ste bezoeker? Welkom en bij deze een virtueel gebakje van mij!

Schooltje

Twee directe collega's van me, Gerard en Sandra, hebben het top initiatief genomen om geld in te zamelen voor een speciaal doel in Afrika. Via Oxfam Novib kunnen we voor € 750 een complete school inrichten!! We geven boeken, schriften, pennen, kleurpotloden en lesmaterialen. En natuurlijk opleidingen voor onderwijzers. Want ieder kind verdient het om naar school te gaan!
Het idee is simpel en Glashelder:
Iedere Interpolis medewerker doneert € 1, bij elk bezoek aan 't Vaticaan (het borrelcafé in Tilburg voor Interpolismedewerkers), tijdens Interpolis-borrels.
Natuurlijk alleen op vrijwillige basis en alleen tijdens Interpolis-borrels, maar aan de andere kant worden grotere giften, en bijdragen tijdens prive-Vaticaan bezoeken, niet geweigerd.
Zo hopen we binnen een aantal weken het bedrag bij elkaar verzameld te hebben. Beregoede actie! Ben jij ook een collega van Interpolis? Doe dan lekker mee!

Peppie en Joppie

If:

Joppie = Kokkie
Pepijn = Peppie

Then:

Toet toet boing boing Joppie en Peppie
Peppie en Joppie, hopla eruit
Allebei opstaan, he haast je reppie
Joppie en Peppie, opstaan luie Peppiee
Toet toet boing boing Joppie en Peppie
Samen ontbijten, Joppie maakt brood
Peppie een eitje, Joppie het doppie
Maar koppie, koppie, tok tok tok tok
Toet toet boing boing Joppie en Peppie
Centjes verdienen, hup naar de wal
Joppie een schop en Peppie een scheppie
Peppie zegt hoek om en Joppie een knal
Boing boing toet toet Peppie en Joppie
Peppie en Joppie, Peppie en Joppie, Peppie en Joppie

Handig 'mars'lied om ze later als ze wat groter zijn uit bed te krijgen ;0)

Het gezicht

Via de weblog van Aukje (http://www.aukje.web-log.nl) kwam ik achter het initiatief van Karel Geenen om bloggers met hun foto (het gezicht achter den Nederlandsche weblog) en uiteraard weblog bij elkaar te tonen. Ik sta er nu zelf ook op. Leuk idee en handig als je eens makkelijk wil surfen langs allerlei logs. Zie: http://www.karelgeenen.nl/bloggers/hetgezicht.htm

Dijenkletsers

Zomaar twee citaten uit columns. Toen ik ze las kon ik een grote glimlach niet onderdrukken.
Schrijfster wil graag een meisje (bron; Linda, vakliteratuur dus): "Zes jaar geleden kregen wij ons eerste kind. Een zoon, Wouter. In elk opzicht een echte knul. Het testosterongehalte in ons huis is bijna tastbaar. De muren van de door mij zorgvulig ingerichte kinderkamer zijn inmiddels behangen met voetbalposters. Alles met een langwerpige vorm wordt gebruikt als pistool. Tegen alles wat rond is, geschopt. Toen Wout ruim een jaar was, speelde hij met de pop, die hij had gekregen in het kader van de emancipatie. Ik keek vertederd toe hij mijn stoere dreumes het popje in de blokkenkar legde en toedekte. Liet hij zich daar even van zijn vrouwelijke, verzorgende kant zien! Ik pakte snel mijn fototoestel om zijn onverwachte actie vast te leggen voor het nageslacht. Toe ik terugkwam, zag ik nog net hoe hij de pop met een blok openhaardhout in slaap sloeg."
Een meisje hebben is ook niet alles. Ex-lama, Sara vertelt (bron: Viva, ook op mijn literatuurlijst): "Mijn dochter is drie jaar jong. Een jaar geleden noemde zij een paard nog 'patsj' en mij Slala, maar inmiddels kan ze erg goed 'paard' zeggen. Tegen mij."

Slakkenslijm...jak!

In navolging op de shampoo-tekst, nog zo'n giller uit de reclamewereld, van Tell Sell:
"Verminder acne, vervaag rimpels en littekens en zie er weer jong en stralend uit. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat slakkenslijm unieke genezende eigenschappen heeft. Slakken kunnen zelf hun slakkenhuis herstellen als het beschadigd is. Celltone gel bevat dit herstellende slakkenslijm extract. De gel vermindert acne, vervaagt rimpels en littekens en zorgt ervoor dat uw huid er weer jong en stralend uitziet. Breng de Celltone gel twee of drie keer per dag aan. Mannen en vrouwen kunnen het gebruiken. Het resultaat is geweldig. Uw huid wordt zijdezacht en superglad. "
Laatst zag ik de aanprijzing van dit slijmerige spulletje op tv. Zum kotsen gewoon! Getverderrie. In de spot laten ze ook nog eens een slak over een arm glijden, een glibberige slipstream achterlatend. Je moet wel heel dom zijn om te denken dat je met zulke filmpjes het product verkoopt. Én je moet ook wel heel wanhopig zijn om deze creme op je gezicht of zwangerschapsstriemen te gaan smeren. Lang leve de puistjes en striemen, zou ik zeggen.
PS. Ben ik net aan het surfen op het net om een afbeelding te vinden bij deze blog, lees ik dat er ook een hoestmiddel bestaat met slakkenslijm als belangrijk ingrediënt. Het kan dus nog erger (want dat slik je dus door...horror!).

Gedisciplineerd

Ik stond vanochtend onder de douche en geloofde mijn ogen niet. Pardon? Lees ik dat nou goed? Of zit er shampoo in mijn ogen? "Elvive, voor soepel en gedisciplineerd haar" staat er op mijn shampoofles. Gedisciplineerd haar? Wat een bizarre reclamekreet. Wat moet ik me daarbij voorstellen? Haar dat netjes in gelid loopt? Haar dat zich gedisciplineerd wijt aan haar taak, mijn hoofd bedekken met een warm wuivend laagje? Hier is vast een slapende vertaler aan het werk geweest. Wat een giller. Maar goed, vandaag heb ik dus gedisciplineerd haar. 't Is maar even dat jullie het weten.

Dubbel

Wat is het toch dubbel. Ik was het bijna weer vergeten, zo bijna 2 jaar na de geboorte van Job. Een kind krijgen voelt, althans voor mij, zo dubbel.

Enerzijds maakt het me dolgelukkig en het positieve nieuws is dat dat gelukkige gevoel duidelijk overheerst:
Die vingertjes, die voetjes, die oogjes, alles zit er op en aan. Een wonder der natuur. De compleetheid van een kindje.
Het prachtige instinct dat zo'n compleet mensje al heeft, happend naar moeders borst, huilend verzoeken om zorg, liefde en aandacht.
Die razendsnelle ontwikkeling van een kind mogen meemaken, welke je telkens weer verrast. "Hij kan al...dit...hij kan al...dat.."
Een gezin zijn, samen dingen beleven en doormaken.
Je kinderen iets door kunnen geven, van je genen, maar vooral ook van je manier van leven en blik op de wereld. Hopend op een gelukkig en voorspoedig leven voor hen. Als kind, maar ook later als zelfverzekerde zelfstandige lieve volwassenen.

Anderzijds maakt het krijgen van kinderen mijn besef van de kwetsbaarheid van hun en ons bestaan zo groot:
Ik voel me super verantwoordelijk en wil alles goed doen. Heb ik in de rest van mijn leven die drang naar perfectionisme redelijk los kunnen laten, komt ie keihard terug in mijn rol als moeder.
Ik ben doodsbang dat mijn kinderen iets overkomt. De simpele verkoudheid van Pepijntje op dit moment is voor mij al reden om het cb te bellen, bij de buuv langs te gaan om advies en om tig keer in zijn kamertje te checken of hij nog ademhaalt. Om maar een voorbeeld te noemen.
Zeker in de apres-zwangerschapsfase ben ik daarbij ook nog eens zo gevoelig als wat. Ik moet geen overlijdensadvertentie zien van een kind of een lieve en geïnteresseerde vraag krijgen naar hoe ik me nu voel, of de waterlanders staan direct in mijn ogen.

In plaats van rose wolken komen er dus ook geregeld grijze wolken voorbij. Jammer dat niemand je vantevoren echt waarschuwt hiervoor. De slapeloze nachten en het alles op verzoek van kleintjelief moeten doen, maakt mij af en toe goed chagrijnig. En dat wakkert dan weer een lekker schuldgevoel bij me aan.

Afijn, bottom line, het is vooral emotioneel en lichamelijk gezien een turbulente en heftige tijd. De buitenwereld gaat aan je voorbij, maar de binnenwereld zeker niet!

Steelpannetje

Ik zeg altijd dat ik het hele sterrenstelsel op mijn lichaam heb staan. Ik ben namelijk de trotse (?) bezitter van een ontelbare hoeveelheid moedervlekken. Het steelpannetje, grote beer en kleine beer zijn vast en zeker te identificeren op mijn buik, rug, armen of benen. Tijdens mijn zwangerschap baarde echter een plotseling verschenen ster (en het was geen Kerstmis) me opeens enorme zorgen. Ik wist zeker dat ik die bewuste moedervlek op mijn hand een dag daarvoor nog niet had. En plots, zag ik hem zitten, bij het wassen van mijn gezicht. Op zo'n duidelijk zichtbare lokatie. Meteen als een malloot het internet afgestruind om te onderzoeken of het plotseling verschijnen van een moedervlek normaal was. Het enige wat ik elke keer terug las was dat zwangerschapshormonen invloed op moedervlekken kunnen hebben en dat wanneer een moedervlek heel snel ontstaat het meestal foute boel is. Dusss met angst en beven toog ik naar de huisarts die niets anders deed dan stomweg een beetje bazelen dat het waarschijnlijk niks was om me zorgen over te maken. Daar trapt Wittgen dus niet in. Je geeft me zekerheid of niet. Volgende stap: de dermatoloog. Deze mevrouw heeft me intensief onderzocht en meteen het hele stelsel onder de loep genomen. De moedervlek op mijn hand was niks verkeerds, maar ze zag wel twee andere verdachte vlekken. Één in mijn hals en één op mijn buik. Met haar sprak ik af dat na mijn bevalling de vlekken weggehaald zouden worden. Ik was super blij dat ik was geweest, zeker nu er twee verdachte elementen waren gespot. En deze week maakte ik vervolgens toch iets liefs/ bijzonders mee in dat kader. Afgelopen maandag had ik de verpleegkundige van het consultatiebureau op bezoek. Een paar dagen later belde ze me opeens op met een stamelend verhaal. Ze had iets bij mij gezien (...bedje van de baby verkeerd opgemaakt? ...gebruik ik de verkeerde luiers?...alles flitste me door het hoofd)... Ze had een donkere moedervlek gezien, in mijn hals. En die zag er niet goed uit. Ze vond het moeilijk om te zeggen. Nou, ik heb haar meteen ontzettend bedankt voor zo'n lief gebaar en dat ik het helemaal niet vervelend vond dat ze belde. Stel je voor dat ik zelf nog niet bij de dermatoloog was geweest! Dan had zij mij waarschijnlijk een rottige ziekte als huidkanker bespaard. Fijn dat er zulke mensen zijn! Oh ja, die plotseling verschenen moedervlek is even plots weer verdwenen. Snap jij het snap ik het? De verdachte elementen worden in maart vakkundig geëlimineerd.

Geboren op 9 januari

Pepijntje is geboren op 9 januari. Wie zijn er ook op die dag geboren? Simone de Beauvoir, Richard Nixon en Michaela Krajicek. Als Peppie de talenten van deze mensen krijgt, dan is hij begenadigd man: Boeken kunnen schrijven, politiek kunnen bedrijven en een fijn balletje kunnen slaan!

Tis net werken

Tis net werken, borstvoeding geven aan een baby:

Je bent er minimaal 8 uur per dag mee bezig;

Je moet het goed plannen;

Je mag niet te lang doorgaan, maar ook niet te kort want anders zijn 'ze' ontevreden met je output;

Je moet blijven motiveren, anders valt ie in slaap;

Je moet met tact en rust te werk gaan en niet te veel roering brengen, anders spuugt ie op je;

Vaak is het heel bevredigend, maar soms ook een beetje saai, elke keer weer hetzelfde doen;

Je lult wat af om de tijd te dooien, maar je hebt niet echt het idee gehoord te worden...

Een belangrijk verschil is echter dat je blij bent met een boertje in je gezicht (nachtrust volgend op voeding beter verzekerd). Ik zou toch net een ietsiepietsie minder blij zijn met een boer in mijn gezicht van een willekeurige collega.

Noot: Dit zijn wij niet, Pepijn et moi, op de foto.

Levende pop

Ja mensen, ik krijg het niet voor elkaar de foto te draaien. Maar als je een beetje moeite doet en je nek een halve slag draait dan zie je hier het gezinnetje, 3 uur na de bevalling. Job mag de bewegende pop vasthouden. Ultiem lief en fijn moment!

Donkere coupe

Pepijn lijkt veel op Job qua gezicht, maar het haar, is veel donkerder dan dat van Goudhaartje na zijn geboorte. Het bewijs!

Op zijn kop

Jobjes wereldjes staat ook op zijn kop. Zomaar, ineens, een klein broertje in huis. Hij vindt Pepijn geweldig en doet alle geluidjes van de baby na. Hij aait hem (uuh neigt naar slaan), hij kust hem (uuh neigt naar aflikken) en wijst alle lichaamsonderdelen van zijn broertje 'subtiel' aan (hup, vinger in de neus). Job is erg onder de indruk van de vreemde mensen die ons huis betreden (de kraamhulp en bezoek), dus hij is soms helemaal hyper vrolijk maar ook wel eens heel verdrietig en boos. Het is me ook wat, al die aandacht. Op de foto de blije blik van de grote broer die zolang Pepijntje het nog niet kan op de beer van kleine broer mag passen.

Van binnen al groot

Nieuwe geboorte (gedicht van juf zwangerschapsyoga ontvangen)

Ik ben naar beneden gekomen
Ik ben gewoon
Ik ben
een heel klein mensje

Alles
gaan we samen doen
Opnieuw
met heel veel aandacht
veel ziel

Ik ben van binnen al groot
Zoek mij in het kleine
Ik ben heel groot
Ik groei nu elke dag

Ik vraag om liefde
Warmte, aandacht
Ik weet dat ik dat mag ontvangen
Daarom heb ik jullie uitgekozen

Hij is er! Onze Pepijn!

Even vliegensvlug tussen de voedingen, verschoningen en bezoekjes door een kort berichtje. Want.... onze zoon Pepijn Han Michiel is afgelopen dinsdag, 9 januari, om 6.12 uur geboren! En wel na een heel voorspoedige bevalling. Om 3.00 uur begonnen de weeën (voelde als lichte menstruatiekrampen), om 4.00 uur was ik in het ziekenhuis en om 5.00 uur had ik 10 cm ontsluiting. Daarna volgde een soort stilte voor de storm, werden mijn vliezen gebroken en kwam Pepijntje op deze wereld in 3 persweeën. Pepijn weegt 3570 gram schoon aan de haak. Hij lijkt qua koppie veel op Jobbie, maar zijn haar is veel donkerder. En zijn ogen zijn in plaats van blauw, groen-bruin. Hij maakt het heel goed: drinken, poepen, plassen, het werkt allemaal. De nachten zijn nog erg hectisch. Daarom zijn pa en ma op dit moment erg vermoeid. Maar bovenal zijn we DOLGELUKKIG! Bij deze alvast een foto. Er zullen nog meer volgen.

Crap or scrap?

Crap or scrap? Oordeel zelf op http://craporscrap.blogspot.com, mijn nieuwe sub-weblog. Denk maar, het kind moet een hobby hebben. In mijn blogje over 'foute dingen' gaf ik ruiterlijk toe van foute dingen te houden. Een van die foute dingen is scrappen.

Het is een bezigheid die is komen overwaaien uit de States, waar het volop gedaan wordt. Scrapbooken bestaat al sinds 1826. Het begon allemaal met het boek "Manuscript Gleanings and Literary Scrapbook" geschreven door John Poole. Het boek was een collectie van gedichten en graveerwerk. Poole gaf ook advies over hoe je "scraps" kunt verzamelen en ordenen. Scraps waren geprinte stukjes papier, vaak met gedecoreerd design. Het eerst gemaakte scrapbook wat gepresenteerd werd, bestond uit souvenirs van gedroogde bloemen, gesneden papier, schaduwen, munten, puzzels, gedichten en dergelijke. De verslaving van "waardeloos"materiaal verzamelen werd voornamelijk gedaan door de middenklasse van de 19e eeuw. En uitgevers van "scraps" en scrapalbums produceerden snel diverse producten die gebruikt konden worden in albums.

Wat is scrapbooken? Scrapbooken is een verhaal vertellen in de vorm van een fotoboek. Het woord srapbook betekent dan ook plakboek. Door allerlei dingen bij de foto’s te plakken en verschillende technieken te gebruiken maak je de mooiste pagina’s. Iedere keer is het weer leuk om “even” door dat scrapbook te bladeren en telkens komen de herinneringen weer terug!

Sinds de geboorte van Job ben ik aan het scrappen. Tot nu toe was het vooral het mooi inplakken van foto's van meneer. Maar ik wil het tekstelement gaan uitbreiden en ook meer technieken gaan uitproberen. Het leuke is dat je er je creatieve ei in kwijt kan door een combi van fotografie, teksten cq gedichten schrijven en het maken van een soort collages.Vanochtend heb ik een heleboel scrapmaterialen gekocht. Mijn portemonnee is dan ook aanzienlijk lichter geworden. De eerstvolgende blogs betreffen foto's van mijn scrappogingen tot op heden. Wanneer ik een nieuw scrap'kunstwerkje' heb gemaakt zal ik deze in het vervolg hier plaatsen. Bij de links in de linker kolom van deze site, vind je links naar scrapsites en online shops.

Magische grens

Na vandaag is het zover! Ik, beter gezegd, 'we', zijn dan de magische grens van 37 weken zwangerschap gepasseerd. Als ons zoontje na vandaag geboren wordt, dan is hij in tegenstelling tot Job geen prematuurtje. Als de kleine man gezond is bij de geboorte dan hoeft ie dus niet de couveuse in, niet geregeld op controle bij de kinderarts, mag hij dus meteen het eerste nachtje gezellig bij mama (en mogelijk papa) slapen, mag en kan hij dus meteen aan de tiet, hoef ik waarschijnlijk niet langer dan 1 nacht in het ziekenhuis te verblijven, zal hij waarschijnlijk zijn oogjes al vaker open doen (Job heeft wekenlang zijn ogen dicht gehouden na geboorte), zal hij ook wat steviger en dus minder breekbaar zijn. Allemaal hele fijne dingen. Dus we proosten er vanavond met nepchampie op!

Spelletje spelen?

Al vanaf mijn vroege jeugd ben ik een fervent gezelschapsspelletjeshater (leuke voor galgje!). Een belangrijke reden hiervoor is dat ik niet tegen mijn verlies kan. Als ik een spel speel, wil ik ook winnen. En helaas hoort verliezen ook bij het spelen van een spel. Toen ik nog zo jong was om met recht kinderachtig te mogen zijn, haalde ik dan ook de vreselijkste trucs uit om te winnen danwel het spel te 'killen' zodra het er maar naar uitzag dat ik aan de verliezende hand was. Hoe vaak ik niet 'per ongeluk' het hendeltje onder het vier-op-een-rij raamwerk wegduwde, zodat alle schijven naar beneden denderden. Inmiddels heb ik mijn broertje ook bekend vaak antwoorden te hebben verzonnen bij Pim Pam Pet (Noem een titel van een boek met een B... Mijn antwoord: "Brammetje eet een boterhammetje". Op bezwaarmakende geluiden van mijn broertje antwoordde ik dan verongelijkt en vol verbazing: "Ken je dat dan niet??? Dat boek bestaat echt hoor!"), zodat ik de winst binnenhaalde. Naast het feit dat ik niet tegen mijn verlies kan, heb ik ook niet zo veel met rond de tafel zitten met zijn allen en dan met zijn allen naar een bord staren. Liever klets ik dan met mijn gezelschap of creëer ik iets samen. Samen met Job tekenen is nu bijvoorbeeld een van mijn favoriete bezigheden. Mama vindt het zelfs leuker dan Job (totdat hij ineens onverwachts met ferme hand een eigen bijdrage - een flinke alles verpestende krabbel - op mijn tekenvel zet). Groot was dan ook mijn verbazing toen ik op tweede kerstdag mezelf hoorde zeggen dat ik met alle plezier het spel Kolonisten van Catan wilde spelen met mijn broer, schoonzus en vader. Uit pure nieuwsgierigheid naar het spel. Er schijnen de afgelopen jaren namelijk ontzettend veel Catanverslaafden te zijn ontstaan. Dan moet het toch wel een speciaal spel zijn. Daarnaast wilde ik wel eens uittesten of ik nog steeds zo onsportief ben in het spel. Afijn, Kolonisten van Catan is nogal ingewikkeld, dus de uitleg duurde al bijna een half uur. Dat was dus géén goede start en bevestigde meteen mijn idee dat spelletjes niks voor me zijn. Maar eenmaal spelend, begon ik het steeds leuker te vinden. Temeer omdat ik gewoon knalhard aan het winnen was, zonder dat de rest het door had ("Ach, die kent het spel niet, dus die zal toch wel niet winnen"). Heel geniepig, bijna geluidloos, gleed ik naar de overwinning. Ben dus nu he-le-maal overstag: Spelletjes zijn gaaf!! (Of is het nou: Winnen is gaaf!!)....;0)

Altijd al iets van plan

Al zoekend naar sites die me een stap verder kunnen helpen bij het schrijven van een boek, kwam ik de site http://aaivp.nl tegen. Aaivp staat voor Altijd Al Iets Van Plan. Bij miljoenen mensen sluimert er van binnen een lang gekoesterde wens om ooit een wereldreis te maken, een hotel te beginnen, een pelgrimstocht te maken, een roman te schrijven, eigen baas te worden of bijvoorbeeld een oud boerderijtje op te knappen. De initiatiefnemers van Altijd Al Iets Van Plan zijn er van overtuigd dat als meer mensen hun dromen serieus nemen de wereld daar een beetje beter van wordt. Zij willen dat met de site stimuleren en ondersteunen. Op de site vind je allerlei verhalen van mensen met dromen of de doorzetters die hun dromen al hebben waargemaakt. Erg boeiend om te lezen om vervolgens actie te ondernemen. Ik heb in ieder geval al een online cursus 'boek schrijven' aangevraagd zojuist. De eerste kleine stap naar mijn eigen boek.

Fijne kerst en een blij 2007!

Iedereen die dit leest wens ik een hele fijne kerst en een blij 2007 toe! Dat al je dromen mogen uitkomen en dat je in gezondheid mag leven. Veel kusjes van ons rendiertje, dat hier letterlijk aan het rennen is. Zo snel dat het beeld snelheidsstrepen laat zien (haha) en zo blij met deze nieuw verworven vaardigheid!

Noorderlicht

Winter 2007, wellicht rond de Kerst, ga ik samen met mijn husbie naar de huskies van Lapland! Zojuist besloten. Lapland trekt mij al jaren en dat begon toen ik deze reisbestemming in de Djoser-gids zag staan. Gisteren las ik een artikel in een tijdschrift over dit gebied en weet het zeker: Ik wil daar heen! Bivakkeren in zo'n blokhut met open haard en sauna. Op een arreslee toeren met een paar van die gekke elanden ervoor (heb je wel eens elanden zien hardlopen -> echt geen gezicht, zo grappig). Ook een sleetocht met huskies, skiën en/ of langlaufen, wandelen op speciale sneeuwschoenen (van die tennisrackets) staan op het programma. Lapland staat bekend om het Noorderlicht. In de periode in januari/ februari is het overdag ook grotendeels donker - schemerig en de lucht schijnt dan een mooi schouwspel van kleuren te tonen. Citaat van site over het noorderlicht:
Noorderlicht is de enige lasershow ter wereld zonder stekkers. Een diepgroene waaier van licht met rode lichtbundels en roze vlammen waarbij enorm veel energie vrijkomt. Zestig minuten noorderlich verbruikt 100 miljard kilowattuur. Dat komt overeen met de kracht van vijfduizend keer de atoombom die op Hiroshima viel.
Bij de poolcirkel is het bijna iedere nacht raak. Maar ook in Nederland is gemiddeld twaalf keer per jaar het noorderlicht te zien.
Het noorderlicht (aurora borealis) ontstaat door uitbarstingen op de zon waarbij spectaculaire zonnevlammen magnetische deeltjes met zo'n 3000 kilometer per seconde de ruimte in slingeren. De deeltjes die onze atmosfeer binnendringen, worden door de magnetische veldlijnen naar de aardmagnetische polen afgebogen. Hierdoor maak je vooral in Alaska, Canada, Scandinavië en Siberië grote kans om het noordelicht te zien.

Stokje

Van Aukje http://aukje.web-log.nl kreeg ik een stokje. Een stokje waarbij ik 5 dingen op mag noemen die niemand van mij weet. Mmmm... nog best lastig, want ik ben natuurlijk een ooooopen boek (duhhh). Zo heb ik net openlijk toegegeven van foute dingen te houden. Zie 2 logjes hieronder. Maar uiteindelijk kom ik nog op de volgende weetjes:
1. Ik heb een hekel aan de vuilnisbak legen en prop dan ook dat ding helemaal tot aan de nok toe vol, totdat het echt niet meer kan. En dan laat ik het liefst onze interieurverzorgster alsnog de zak verwijderen (arm mens). En dat is dan een megaklus met zoveel compacte zooi in elkaar gedrukt. Bij deze mijn oprechte excuses!
2. Ik was als tiener helemaal gek op Andrew van Wham met zijn slaapkamerogen. Toch goed van mezelf dat ik toen al door had dat het zinloos was om op de andere hunk, Georgie, te vallen.
3. Nog zoiets schaamtevols: Vroeger zong ik meermalen rond mijn 11de in de kerk met de gitaar erbij het liedje 'Een beetje vrede' van de Duitse Nicole (winnares Songfestival).
4. Wilbert is de enige waarmee ik een langdurige relatie heb (gehad). Al mijn andere 'relaties' met vriendjes daarvoor hielden niet langer dan 3 maanden stand.
5. Ik loop rond met het plan een boek te schrijven maar heb nog geen idee waar het over moet gaan. Wordt vervolgd.

Nu is het mijn beurt om het stokje door te geven, ware het niet dat ik alleen Aukje en Mariekske ken met een eigen weblog. Aukje gaf me het stokje door en Marieke heeft ook een stokje van Aukje gekregen. Andere kennissen en vrienden in mijn omgeving zijn zo innovatief niet dat ze een eigen weblog hebben (jajaah, voel jezelf maar aangesproken als je dit leest haha). Dus helaas 'stokt' het hier wat mijn lijntje betreft.

Inspiratie

Een van de eerste songs die ik met zangles zong was 'Inspiratie'. Ik moest er net opeens weer aan denken. Tijdens de zwangerschap van Job ben ik gestopt met zangles, omdat de dikke buik enorm in de weg zat. Het begint echter wel weer heel erg te kriebelen. Ik wil zo graag zingen! En niet alleen onder de douche. Ik krijg er namelijk bergen energie van en kan er lekker mijn ding in kwijt. Ik ga me maar 's voor het nieuwe jaar orienteren op wat ik kan doen met het zingen: les, een koor, een ensemble, iets! Trouwens, ik wil ook blijven 'yoga-jen'. Mmmm....het wordt nog moeilijk om te kiezen. Of ik moet natuurlijk zingend gaan yoga-jen... Best een inspirerend idee.

De tekst van 'Inspiratie', prachtig nummer van Mathilde Santing:

Hoe komt een idee ooit tot stand
Kan zo'n gedachte ontstaan
Waar komt dat helder ogenblik
Dat inzicht toch vandaan
Dat komt door ons, zin voor zin
Gaven wij die woorden in
Die fluisterde mij toe

Hoe kreeg jij ooit een idee
Vroeg jij je dat nooit eens af
Het was de stem van een van ons
Die jou het inzicht gaf
De stem van iemand als wij
Onzichtbaar aan je zij
Zo luisterde jij toe

Je noemde het inspiratie
Adem van de geest
Inspiratie
Maar wij zijn het steeds geweest

Zo krijgt het kind een idee
Zo vindt de man wat hij zoekt
Zo wordt de sterveling een held
Zo wordt vooruitgang geboekt
Dat komt door iemand van hier
De mens bereikt op die manier
Het hogere niveau

Je noemde het inspiratie
Adem van de geest
Inspiratie
Maar wij zijn het steeds geweest

Noem het inspiratie
Zo noemt men het meest
En dat is het ook
De ingeblazen adem
Van de geest

Lekker fout

Ik zal het maar eerlijk toegeven. Ik heb iets met 'foute dingen'. De dingen waar de meeste mensen in mijn omgeving zich van afkeren, enorme lachstuipen van krijgen, van over hun nek gaan, of potsierlijk om moeten lachen. Maar ik kan er niks aan doen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zo heb ik ontzettend genoten van een decadente cruise op een cruiseschip dat met veel (nep)goud was aangekleed. En ik kan ook vreselijk blij worden van het meebrullen met Jantje Smit. Verder, (niet doorvertellen), heb ik een enorm truttige hobby, namelijk 'scrappen'. Een soort van opleuken van je foto-album met frutsels en fratsels. Dat probeer ik dan nog wel enigszins stijlvol te doen, maar je bent toch maar even aan het scrappen. Het schap met de roddelbladen loop ik in de supermarkt zelden voorbij zonder een glimp te hebben geworpen op het wel en wee van bijvoorbeeld Max en Alex. Maar nu is helemaal het hek van de dam: De 'sing a long'-versie van de Sound of Music wordt tijdens de kerstdagen op tv vertoond. Hulde aan de man of vrouw die dit heeft bedacht. Ik verheug me er nu al op om met kussens en kerstkransen bij de hand mijn stem 'te doen gelden' bij 'do re mi' en andere songs. Ik ga het meteen opnemen zodat ik mijn kids er later nog eens mee kan teisteren. Joepie!!!

Hug

Een spontane knuffel van Job voor mij. Dit is de enige foto in ons blootje die ik hier kan plaatsen. Maar meteen ook de liefste en leukste.

Slow motion

Ik geniet sinds de ingang van mijn zwangerschapsverlof met volle teugen van het leven in 'slow motion'. Geen gejakker om de file voor te zijn 's ochtends vroeg en aan het begin van de avond. Geen ge-ren van afspraak naar afspraak, van de oost- naar de westvleugel van het kantoor. Niet snel snel langs de schappen van de Appie om een maaltijd op tafel te kunnen toveren (in 10 minuten). Nee, vandaag stond ik al een tijdj